Zdalny komentator

Carski garnizon Warszawy a wojna rosyjsko-turecka 1877-78

2012-02-13T12:16:00.003+01:00

Andrzej Buczyński, socjolog i sowietolog z UW, opowiedział o zapomnianym u nas epizodzie dziewiętnastowiecznym - wojnie rosyjsko-tureckiej z lat 1877-78, a właściwie o jej echach wśród warszawskiej kolonii Rosjan.

Rzecz warta przypomnienia, bo właśnie na tej wojnie dorobił się majątku Wokulski i sporo głośnych wydarzeń z tą wojną związanych zdarzyło się w Warszawie. Jednak z powodów ideologicznych Prus wszystko to pominął w "Lalce", mimo że szczegółowo opisuje wiele głośno komentowanych publicznych wydarzeń warszawskich tego czasu. Prażanin z Bułgarii, pan Peter naświetlił nam, jak wyglądała ta sprawa ze strony bułgarskiej.

Grono słuchaczy wykładu było niewielkie, ale doborowe. Choć wykład był bardzo długi, to prawie wszyscy dotrwali do końca. Pytań i wątpliwości było mnóstwo, a także komentarzy i uzupełnień.

P.S. Była to pierwsza część wykładu, druga za kilka tygodni.

Drzwi do Firmy Portretowej Witkacego

2012-02-10T19:20:00.006+01:00

Tymi drzwiami wchodziło się na schody, wiodące do słynnej Firmy Portretowej Witkacego.

Naprawdę było tu pełniące rolę ekspozytury Firmy mieszkanie jego oficjalnej żony Jadwigi Witkiewczowej, urzędniczki GUSu. Sama Firma, działała raczej na zakopiańskich Chramcówkach. I warszawski adres podawał jednak Witkacy swoim klientom.

Dom przetrwał Powstanie i powojenne wyburzenia BOSu. Co prawda na skutek powojennego przedłużenia Kruczej za Al. Jerozolimskie, aż do Brackiej, kamienica nr 23 straciła swój dom frontowy, a trzecia brama jest teraz drugą, ale ustalić miejsce gdzie była firma jest dość łatwo. Tylko podobno numeracja lokali się od wojny zmieniła, a znajdujące się tu mieszkanie, które wtedy miało numer 42, teraz ma chyba nieco inny.

Prawie finisaż nad dachami

2012-02-09T16:15:00.010+01:00

W Instytucie Awangardy (al. Solidarności 64 m. 118, ostatnie piętro) prowadzonym przez Fundację Galerii Foksal przedostatni dzień wystawy prac Jana Głuszaka Dagaramy, architekta-wizjonera, za życia uważanego za utopistę, a teraz już tylko ;-) za fantastę.
Prace to szkice architektoniczne nieco w stylu Richarda Fullera, ale i z fullerowskim rozmachem, niedalekim megalomanii.
Z powodu choroby (schizofrenii) autor nigdy nie ukończył studiów architektonicznych ani nie został zawodowym architektem. Mieszkał i działał w Tarnowie. Zaprojektowany przez niego ratusz Nowego Jorku jest tak potężny i wysoki, że inne wieżowce Manhattanu wyglądają przy nim jak domki jednorodzinne.
Ciekawie byłoby popatrzeć ze szczytu takiej budowli np. na maleńki Empire State Building czy wieżowiec RCA, widząc go u swoich stóp - tak jak kiedyś patrzyłem z tarasu widokowego jednej z wież WTC na maleńki z tej wysokości kościół św. Trójcy przy Wall Street.
Gdyby Głuszak żył w dzisiejszych czasach, w Bahrajnie czy Kuala Lumpur jego wizje ogromnych budynków byłby realizowane, a on byłby światową gwiazdą architektury. Warto odwiedzić wystawę dlatego, że większość prac w internecie jest czarnobiałych, a na wystawie są i rysunki barwne, o bardzo interesującej kolorystyce.

Kto chce zwiedzić wystawę, ma jeszcze szanse w piątek od 16 do 19. Polecam zajrzeć tam jak najwcześniej, póki jasno. Radzę się bardzo ciepło ubrać, bo poza wystawą z tarasu są wspaniałe widoki na cztery strony świata.

Na północny wschód:

Na wschód:

Na południe:

Na zachód:

A u stóp pałac Przebendowskich-Zawiszów-Radziwiłłów:

Szmul Jakubowicz zwany Zbytkowerem

2012-02-06T19:39:00.002+01:00

O praskiej, legendarnej niemalże postaci z drugiej połowy XVIII wieku, czyli o Szmulu Zbytkowerze opowiada dr Hanna Węgrzynek z Żydowskiego Instytutu Historycznego.

Istotnie postać jest legendarna, bo liczba legend o Szmulu opowiadanych jest spora i niewiele z nich ma coś wspólnego z prawdą. Nawet w powyżej wskazanym artykule w Wikipedii jest nieco błędów.

Temat wzbudził ogromne zainteresowanie, więc widzów było mnóstwo, zajęli oni także sporą część sąsiedniej sali. Pobity został kolejny rekord frekwencyjny POSULu. Pojawiło się też sporo nowych osób, często dość niespodziewanych ;-)

A dzisiejszy wykład był ramach Urodzin Pragi.

Symbol mniemanego tzw. globalnego ocieplenia: koksownik (z cerkwią w tle)

2012-01-31T18:35:00.005+01:00

Niskie temperatury w Warszawie poznaje się po tym, że na przystankach stoją koksowniki, a autobusy pośpieszne zatrzymują sie na żądanie na wszystkich przystankach.

Gdy się przyjrzeć zdjęciu, okazuje się że od ciepła koksownika komuś się ręka roztopiła :-)

Chłopcy kontra Basia w klubie Ursynoff

2012-01-29T21:50:00.016+01:00

Świetny koncert w dobrze znanym folkowcom miejscu, czyli klubie "Ursynoff". Gra trio "Chłopcy kontra Basia" Jest Basia Derlak, jest kontrabas, są dwaj chłopcy (Tomasz Waldowski i Marcin Nenko), czyli wszystko się zgadza.

Zespół znam od czasu Nowej Tradycji sprzed półtora roku, gdy zdobył tam drugą nagrodę i wtedy ten rodzaj twórczości mnie nie zachwycił. Na Mikołajkach Folkowych niecałe dwa miesiące temu usłyszałem tę muzykę zupełnie inaczej i zrozumiałem chyba ją wreszcie, a rzec trzeba że zespół otrzymał tam pierwszą nagrodę. (Kuluarowe śpiewanki Basi to zaś jeszcze inna historia.)

Muzyka zespołu to inspirowana folkiem piosenka poetycko-aktorsko-kabaretowa, często grana jazzowo.

Z muzyką świetnie współgrają nie tylko aktorskie i taneczne talenty Basi, ale przede wszystkim jej autorskie teksty, mówiące bardzo często odważnie o dziewczyńskch sprawach. Zręcznie czerpią formalnie i treściowo z folkloru, będąc nie tyle jego pastiszem, co przetworzeniem i odświeżeniem. Mimo dużej dawki humoru słowa mówią delikatnie o rzeczach niełatwych, czasem smutnych, a nawet tragicznych, bo tematyka nawiązują do pieśni sierocych, ale zawsze robią to z autoironią, ludyczną lekkością i w czeskim, hrabalowskim stylu.

Warto nie tylko posłuchać, ale i popatrzeć - nie tylko na zabawny i pełen wdzięku, mocno improwizowany taniec, aktorskie umiejętności w podkreślaniu tekstu wyrazem twarzy czy gestem, ale także na pewną grę z konwencjami, prowadzoną przy użyciu subtelnego ogrywania kostiumów.

W każdym razie sugeruję zepołowi, by wdawał nie płytę CD, ale DVD koncertowe albo z teledyskami. Inaczej straci się wiele. :-)

Albo chociaż jeden teledysk do CD włączyć, aby ci, którzy na koncercie nie byli, mogli domyślić się, na czym polega spora część efektu.

Liderka nie tylko śpiewa, ale gra na klarnecie i czasami na drumli - niestety ku rozpaczy słuchaczy niedzielnego koncertu drumla gdzieś się zawieruszyła.

Z prawej na kontrabasie gra Marcin Nenko.

Perkusista Tomasz Waldowski gra też na tajemniczym instrumencie, zwanym przez zespół chyba dla niepoznaki futujarą, a który to instrument prawdopodobnie został wypożyczony z jakiejś dobrej bimbrowni. ;-)

Warto powiększyć zdjęcie i odczytać napis nad głową perkusisty. :-)

P.S. Więcej zdjęć i to profesjonalnej jakości znaleźć można tutaj.

Taksówkarze i cinkciarze, czyli stadionu życie po życiu

2012-01-29T18:49:00.006+01:00

Mimo mrozu wybralem się na chwilkę na otwarcie Stadionu Narodowego.

Uczucia mieszane i to wcale nie ze względu na przeznaczenie obiektu.

Nieświadom zakazów wniosłem aparat o matrycy 7 megapikseli i dwie komórki 5 oraz 12 megapikseli.

Przed wejściem to, co zostało z poprzedniego stadionu: rzeźba Szafeta autorstwa prof. Adama Romana. Jeszcze stara, betonowa, ale ma zostać wymieniona na brązową, a betonowa wyląduje z galerii; na razie nie ma na to pieniędzy, ale nie ma co płakać.

Ale co się wygadywało o scenie, którą rzeźba przedstawia... ;-) Najprzyzwoitsza wersja mówiła, że to doliniarze przekazują sobie w biegu wyciągnięty frajerowi pekiel.

Trzeba wspomnieć, że zanim wybudowano Stadion Dziesięciolecia, przed wojną w tym miejscu było boisko żydowskiego klubu sportowego Makkabi. W czasach prezydentury Stefana Starzyńskiego zdecydowano stadion zlikwidować (mimo protestów klubu Makkabi), ponieważ przeznaczono tę okolice pod tereny wystawowe. Wojna zniweczyła te plany.

Ze względu na dość niską temperaturę (minus 10 czy minus 15) tłumów nie było:

Najciekawsze moim zdaniem miejsce jest przed wejściami, stamtąd przynajmniej jest jakiś widok.

Jednak stoi się jak pod skalnym nawisem, który na dodatek nie ochroni przed deszczem.

Wewnątrz jest gorzej, górna galeria została zasłonięta osławionymi biało-czerwonymi ażurami.

Od wiatru nie osłonią, a skutecznie zasłaniają widok na Warszawe, Saską Kępę i Pragę. A mogło to być miejsce widokowe o zaletach podobnych do platformy na PKiN - piękny widok, bo stamtąd stadionu nie byłoby widać.

Przed otwarciem okazało się, że nie wiadomo, czy dach stadionu w ogóle daje się zamykać przy ujemnych temperaturach.

Sławetna iglica zawieszona nad środkiem boiska wygląda dość groźnie. Pewnie jest to element konieczny ze względu na konstrukcję dachu, ale grać pod takim żyrandolem jakoś dziwnie.

Widok z płyty

Na koncertach tłumów nie było. Nie mogłem przyjść na godz. 15 na Voo-Voo z Hajdamakami, ale trafiłem ma T.Love. Gościem był Stanisław Sojka z pobliskiej Saskiej Kępy, zaśpiewał jeden utwór T.Love, Muniek jeden utwór Sojki.

Dla mnie oczywiście ważna była Warszawa (nagrałem prawie w całości ten legendarny utwór, ale jest za długi, by go tu u umieścić). Ale poniżej zaprezentowany (w kawałku) utwór znalazł sobie tutaj bardzo odpowiednie miejsce: "Taksówkarze i cinkciarze". A słowa "takie szare masz ciało, takie szare" jak ulał pasują do betonowego cielska stadionu...

Dla porzadku tylko wspomnę o tym, że istnieją ogromne kontrowersje związane z mniemaną potrzebą ogrodzenia tego obiektu oraz tym, że nasze normy bezpieczeństwa stadionowego są znacznie ostrzejsze od europejskich (wg. których stadion wybudowano) i chronienie imprez może być o wiele trudniejsze oraz wymagać wiekszej liczby ochroniarzy i policjantów - o kosztach tej ochrony nie wspominając.

Stadion utrudni bardzo życie Saskiej Kępie - tak jak utrudniał je przez 20 lat Jarmark Europa na Stadionie Dziesięciolecia (a wiem, co mówię, bo mieszkałem tuż obok, przy Walecznych w czasach początków tego bazaru). O zaparkowanie tam trudniej niż wieczorem na Żoliborzu i już są pomysły mieszkańcow zamienienia sąsiedztwa stadionu w strefę ruchu tylko dla miejscowych, jak na Nowym Świecie. Ciekawe, co na to restauratorzy, właściciele sklepów, biur itp.

O biurach, które mieszczą się w czeluściach stadionu, a które można będzie wynajmować, nie udało mi się wiele dowiedzieć z wyjątkiem tego, że widok mają na boisko.

Ogromem swoim stadion przytłoczył nie tylko najbliższe sąsiedztwo. Stał się on dla Pragi i Saskiej Kępy tym, czym był Pałac Kultury dla Środmieścia i całej Warszawy przez wiele lat po jego zbudowaniu, nim otoczyły go inne wieżowce.

O bezsensowności organizowania w ogóle u nas tych rozgrywek zwanych Euro 2012 w ogóle nie wspomnę. Kolosalne koszty, które nigdy nam się nie zwrócą nawet w małej części. Świadczą o tym przykłady innych miast. W ciągu ostatnich 40 lat tylko Barcelona odniosła jakiś sukces na skutek bycia siedzibą jakiś tam światowych rozgrywek.

P.S. Na fajerwerki nie czekałem, bo poleciałem na Ursynów na zupełnie inny koncert. :-)

Poza tym aby nie popsuć sobie dnia, nie zamierzałem usłyszeć choćby jednej sekundy koncertu Lady Pank.

Koncert na kocie i skrzypcach ;-)

2012-01-29T16:55:00.006+01:00

W Galerii Azjatyckiej przy Freta koncert po części dalekowschodni - japońskie koto plus europejskie skrzypce. Duet Katarzyna Karpowicz i Anna Natalicz nie ma jeszcze nazwy. (Co prawda padła jakaś propozycja ze strony gospodarzy, ale chyba się nie przyjęła.)

W repertuarze kompozytorzy japońscy i to głównie wspócześni. Na sali tłum, w dalszy pomieszczeniu trzeba było dostawić drugie tyle krzeseł w stosunku do tego, co planowano.

Ja liczyłem jednak na bardziej tradycyjny repertuar w końcu to muzeum tradycji a nie awangardy. Bach na bis przypadł mi więc do gustu, ale niestety był zagrany tylko na skrzypcach.

A duetu nie tylko warto posłuchać, ale i popatrzeć trzeba koniecznie :-)

Niestety zaraz po tym koncercie potem pognałem na T.Love na właśnie otwieranym Stadione, popatrzeć na Muńka, czy dalej chodzi w takim porwanym podkoszulku, rozciągniętym od szyi aż za ramię, bo w takim chodził na studiach na zajęcia w wojsku ;-)

Żeberka w sosie orzechowym

2012-01-28T15:39:00.006+01:00

Z wycieczką na obiedzie w Entropii, jednej z praskich restauracji - mieści przy Kępnej, tuż za rogiem Targowej, w kamienicy Manitiusa. (Notabene Jerzy Kasprzycki określał Kępną jako ulicę o charaktrze bardziej śródmiejskim niż praskim.)
Entropia mniej znana niż inne praskie knajpy, a szkoda, bo warto tam zajrzeć ze względu na dania i wystrój. Bardzo spokojne miejsce, na ścianach zdjęcia dawnej Pragi. Warto obejrzeć strony restauracji, są tam zdjęcia z zaaranżowanej we wnętrzu reklamowej sesji zdjęciowej.
Na obiad wycieczka zamawiała raczej pyzy i smażoną kaszankę z jabłkami i cebulką, a ja - z racji ostatniej obfitości tych dwu dań w moim wycieczkowym menu - tym razem zdecydowałem sie na żeberka w nietypowym sosie orzechowym, bardzo dobre. Do tego ziemniaki w mundurkach i kapusta zasmażana, cudownie kwaśna. Grzane wino dobre, a ciasto z wiśniami na deser bardzo smaczne.

Tak, tak! Przy takim mrozie też są chetni na piesze wycieczki... Więc zamiast trzymać się rzeczki, łaziliśmy po Starej Pradze, Szmulowiznie i Michałowie. Wszyscy byli baaardzo dzielni!
Z razji tego mrozu raczyliśmy się też w Entropii grzanym winem.

Wyświetl większą mapę

Tadeusz, wajchę przełóż!

2012-01-28T10:43:00.007+01:00

Nawet przy samej zajezdni przy Kawęczyńskiej elektronika oraz automatyka czasem zawodzą i zwrotnicę przełożyć trzeba ręcznie. Mimo dziesięciostopniowego mrozu musi się na zewnątrz pofatygować pan motorniczy - przyjmujący oczywiście na tę chwilę imię Tadeusz ;-) albo - jak w tym przypadku - pani motornicza. Proszę zauważyć, z jakim wdziękiem to czyni, wykonując niemalże taneczne pas! :-)
W przedwojennych tramwajach zwrotnice w razie potrzeby można było przełożyć ręcznie z kabiny motorniczego, w podłodze był odpowiedni otwór, a robiło to się drągiem o wiele dłuższym, niż ten widoczny na filmie. Nie było to łatwe.
Po wojnie jednak tramawajarzami zostawali często ludzie zbyt szybko przyuczani do zawodu i nie dawali sobie rady z przekładaniem z kabiny i powodowali korki. Dlatego zrezygnowano z tego sposobu i wyposażono motorniczych w krótsze i lżejsze drągi. Żeby ich użyć trzeba zatrzymać tramwaj przed zwrotnicą i wysiąść z kabiny.
Zaś zmiana zwrotnicy bez wysiadania z kabiny odbywała się kiedyś tak: jeśli tramwaj przed zwrotnicą jechał "z prądem" czyli zużywał prąd z sieci, to zwrotnica przestawiała się w jedną stronę, a jeśli "bez prądu" tzn. siłą rozpędu, to następowało przełożenie zwrotnicy w stronę przeciwną (o ile się nie mylę, prowadząc tramwaje 13N czyli tzw. parówki, motorniczowie ciągle musza posługiwać się tą metodą). Były jednak w miejskiej sieci torowisk tramwajowych takie miejsca, gdzie tuż przed zwrotnicą jechało się pod górkę i nie wszyscy motorniczowie umieli na tym odcinku jechać "bez prądu". Stawiano tam więc budki dla zwrotnicowych, którzy przekładali zwrotnicę w zależności od tego, tramwaj której linii nadjeżdżał. Jedna taka budka stała np. przy obecnym rondzie Żaba, ale na pocz. lat siedemdziesiątych zlikwidowano tam rozjazd wraz z torami na Cmentarz Bródnowski i tym samym z budką zwrotnicowego. Teraz takie budki można spotkać sporadycznie w trakcie przebudów torowisk, np. parę lat temu przy pl. Zawiszy a na Pradze przy Ratuszowej.
Teraz sterowanie zwrotnicami z wnętrza tramwaju odbywa się elektronicznie, ale - czego dowodzą dzialania widoczne na filmie - nie zawsze jest to skuteczne. ;-)

Amjad Sabri w Polskim Radio

2012-01-25T23:45:00.008+01:00

Rewelacyjna, transowa, energetyczna i ekstatyczna pakistańska muzyka qawwali.

W radiowym Studio im. Wincentego Lutowsławskiego specjalny koncert z okazji nawiązania stosunków dyplomatycznych między Pakistanem a ówczesnym peerelem. Gwiazdą koncertu jest wykonawca z najwyższej możliwej półki tego nurtu - Amjad Sabri & Brothers. Biletów oficjalnie w wolnej sprzedaży nie było, udało mi się wygrać zaproszenie w konkukrsie w radio, a i tak mimo potwierdzenia zaproszenia na czas u organizatorów (a organizatorem nie było Polskie Radio!), z wejściem na koncert były kłopoty i by się tam dostać, trzeba było aż radiowej interwencji - za którą niniejszym serdecznie dziękuję.

A i tak po wejściu na salę mój stołeczek rybacki w końcu się przydał. ;-)

Na sali dziki tłum ludzi, sporo z korpusu dyplomatycznego. Nie wszyscy wytrzymali do końca, bo koncerty qawwali (a byłem na kilku) są zawsze grane na wysokich obrotach, nie dają chwili wytchnienia jakimś wolniejszym utworem, bo takich po prostu nie ma. W Europie muzycy qawwali skracają znacznie swoje koncerty, ale i tak nie każdy Europejczyk wytrzyma dwie lub trzy godziny tak transowej muzyki.

Wyglądało, że tym razem nie będzie tradycyjnego rzucania pieniędzy na zespół (jak to było w tym miejscu w 2009 na innym koncercie). Jednak czasie bisów konferansjer Maciek Szajkowski stanął na wyskości zadania i rzucił parę papierków na scenę, w jego ślady poszły dwie inne panie z europejska ubrane i jakiś na oko Pakistańczyk z rzędu, gdzie siedzeli pracownicy ambasady.

Po bisach była jeszcze zaśpiewana modlitwa o przyjaźń między narodami Pakistanu i Polski:

Notabene: qawwali to religijna i de facto modlitewna muzyka sufickiego (czyli pietystycznego) nurtu islamu. Zadziwiające, że fakt ten nie przeszkadza wielu na widowni obecnym - jak zwykle przy okazji takich koncertów - zdeklarowanym, a nawet wojującym ateistom, którzy nie tylko na żaden koncert do kościoła nie wejdą, ale wzdragają się przed pójściem na Oratorium Wielkanocne w filharmonii).

Przed gwiazdą oczywiście wystąpił suport, czyli zespół Marii Pomianowskiej Arcus Poloniae. Grają na zrekonstruowanych fidelach płockich i sukach biłgorajskich - to taka nazwa i proszę nie dopatrywać tu się podtekstów związanych z pewnym posłem z Biłgoraja ;-)

Zwierzęta na Ochocie - ochota na zwierzęta

2012-01-23T22:58:00.012+01:00

Przy Żwirka i Muchomorka nie "охота на животных", tylko bezkrwawe fotołowy na zwierzęta żyjące przy Polu Mokotowskim. Całe szczęście to ochockie zoo jest ogrodzone solidną siatką, bo trzymana tam fauna jest wielka i wygląda groźnie.

Najpierw żuraw pompowy czyli kiwon. Pierwszy przedstawiciel tego gatunku wylągł się w XIX wieku w eksperymentalnej hodowli w Bóbrce, w wylęgarni tamtejszego aptekarza Ignacego Łukasiewicza. Rzutki ten biznesmen z branży farmaceutyczno-chemicznej wytresował wyhodowane żurawie tak, że umiały pompować wydobywaną ropę naftową oraz inne ciekle minerały i stało się to hobby tych niewinnych ptasząt.

Za żurawiem, w tle po prawej widać dobrze znane mi z wielu imprez akademiki UW przy Żwirkach - tyle że teraz tam ameryka, kanada, luksusy oraz elegancja-francja. Wracało się stamtąd nocą przez Pole Mokotowskie do akademikow mojej zawodówki ;-) które w porównaniu z tymi uniwersyteckimi wypadały nawet nieźle. Na Żwirkach nie ma już osławionych ruchomych drzwi do pomieszczenia z prysznicami. Specyfika ich polegała na tym, że były postawione przy ścianie, bo ktoś urwał zawiasy. Aby się wykąpać, trzeba było się nimi zastawić, opierając je oprzeć o framugę, ale i tak zostawały kilkucentymetrowe szpary, którymi hulały przeciągi. Drzwi czasem ginęły zupełnie i aby wtedy się wykąpać spokojnie, panie musiały umówić się z zaufaną koleżanką na zbrojną wartę przy wejściu. W przeciwnym bowiem wypadku pojawiali się od razu znajomi oraz nieznajomi, chętni nawiązać od razu na miejscu bliższe kontakty lub przynajmniej podać mydło i od razu umyć choćby tylko plecy. ;-) Oczywiście od razu rodziły się na miejscu hałaśliwe spory, kto ma myć pierwszy etc.

A tuż obok - "Patrz, szwagier, jaka franca!" czyli Jurassic Park im. Marszałka Piłsudskiego :-)

To mięsożerny allozaur z Ameryki, patrzy łakomym wzrokiem na amerykańską knajpę-sieciówkę po drugiej stronie alei. Knajpa to taki minimalnie lepsza wersja makdonalda z syfiastymi gatunkami pseudopiwa, więc niech sobie ją ten allozaur pożre - razem z budynkiem i jej bywalcami. Byle biedakowi to okropne danie nie zaszkodziło.

Tu widać, jaki wielki był ten lądowy przodek (w linii bocznej) słynnego forfitera.
Gdy roztopy upodobnią Pole Mokotowskie do bagien Florydy, popłynę tam kajakiem nakarmić tę france surowymi czikenami. Tylko skąd wezmę do towarzystawa na tę wyprawę jakiegoś szwagra, skoro nie mam żadnej siostry... ;-)

Dinozaur stanął przed Wydziałem Geologii UW, gdy obchodzono Dzień Ziemi w czerwcu 2009 roku. Ufudnował go dinozaurowy park rozrywki w Bałtowie na [jurajskiej] (sz)kiele[t/c]czyźnie :-)

Fajf u Szpilmana w radio (sic!)

2012-01-21T18:56:00.018+01:00

Udało się dostać zaproszenie do radia do Studia im. Władysława Szpilmana, bo dziś nagranie pierwszej audycji z nowego cyklu Five o'clock. Audycja nawet nie ma jeszcze swojej strony, ale jej kawałek można nie tylko usłyszeć, ale i zobaczyć tutaj - kilka akapitów niżej.

Na scenie-antenie wywiad, a raczej rozmowa w luźnym stylu z Royal String Quartet, przerywana demonstrowaniem na żywo sporych fragmentów utworów (Mozart, Czajkowski, Grieg, Debussy, Górecki), pytania publiczności, a potem koncert (kwartet Mozarta). Na początek muzycy zagrali jednak na żywo jeden z nowych sygnałów Dwójki, w obecności jego kompozytora, znajdującego się na sali incognito - albo jak mawiają na Targówku - in koguto. ;-)

Ponieważ rzadko przypada mi do gustu muzyka skomponowana po połowie XVIII wieku, to repertuarowo oczywiście najbardziej zadowolił mnie Mozart. Natomiast partytury Griega i Debussy'ego trzeba jednak szybciutko wynieść na strych, a Czajkowskiego to nawet do piwnicy. ;-) Paradoksalnie (bo przeciwieństwa się przyciągają) bardzo spodobała mi się muzyka Góreckiego, zagrana z iście rockową brawurą. Zgodnie z zapisanymi w partyturze zaleceniami kompozytora muzycy "nie żałowali smyka" :-) Spodziewam się, że następny projekt Royal String Quartet będzie pewnie robić z jakimś zespołem heavy-metalowym.

Poza sprawami muzycznymi artyści ze swadą opowiadali o swojej drodze artystycznej, oczywiście nie stroniąc od anegdotek z życia w trasie. Były też przerywniki-niespodzianki.

Five'o clock to bardzo ciekawy pomysł na audycję, byleby zapraszać jak najróżnorodniejsze pod względem muzycznym zespoły i oczywiście mające coś ciekawego do powiedzenia o granej przez siebie muzyce oraz jej kulturowych kontekstach, tak jak właśnie umieją opowiadać członkowie RSQ. Z podobnych audycji - np. w rodzaju również dwójkowego "U progu kariery" - wiadomo, że znalezienie takich muzyków niestety może nie być łatwe.

Landrynkowe wnętrze

Studiu temu nadano niedawno imię Władysława Szpilmana, a ożyło ono po prawie 30 latach, aby - ledwie przebudzone z tego długiego letargu - zakrzyknąć mogło wielkim głosem: "seledynowo mi!" - bo jak widać na zdjęciu powyżej na taki wyrzaczasty kolor zostało jego wnętrze pomalowane. Z wad pomniejszych wymienić trzeba koniecznie zbyt wysokie oparcia krzeseł, utrudniające obserwację sceny (bo przecież tylko posłuchać audycji to sobie można i w eterze). Zauważyłem, że oparcia owe niektórych ze słuchaczy ze sporym powodzeniem zachęciły do drzemki. :-)
Kolorystyka wnętrza studia to pewnie nawiązanie ;-) do promowanych przez obecną ekipę rządzącą miastem krzykliwych i odpustowych kolorów, na które wbrew historykom sztuki pomalowano niektóre historyczne gmachy warszawskiego Traktu Królewskiego - vide pałac Czapskich, Branickich czy Wilanów).

Twarzą w twarz z radiowym głosami
Miło zobaczyć znane z różnych festiwali twarze radiowców Dwójki - ludzi, których gości się przecież u siebie w domu po kilka razy dziennie via radiowe głośniki, a poza tym słyszy się ich ciągle przez słuchawki radia w komórce - na przykład czekając w kolejce, idąc przez miasto, jadąc autobusem czy pociągiem, z głośników samochodowego radia i odtwarzacza, a w postaci podcastów mp3 to nawet przez słuchawki w samolocie. (Notabene marginalizacja znaczenia podcastów w obecnej wersji portalu Polskiego Radia to z punktu widzenia popularyzacji jakaś krecia robota, by nie rzec sabotaż).

Nie sposób też nie zaznaczyć, że patrząc na urodę i gustowne stroje pań redaktor postuluję, by Dwójka wzorem Czwórki miała również swoją wersję telewizyjną. Coś już w tym kierunku zrobiono, bo na sali było kilka kamer telewizyjnych, ale gdzie i kiedy będzie retransmisja tego, co zarejestrowały? Zaręczam, że słuchaczki radia też by z takiej wizualnej wersji odniosły wiele miłych wrażeń, szczególnie gdyby na wizji pojawiła się trójkowa audycja "Strefa rokendrola wolna od angola" :-) Styl ubierania jej prezentera można również określić jako five o'clock w wersji oksfordzkiej. :-)

Przecież szefostwo Białostockiego Teatru Lalek dawno odkryło, że gdy ma się takie aktorki, to trzymanie ich za parawanem byłoby w działaniem stylu psa ogrodnika, więc teraz artystki te grywają także na żywym planie. Od czasów Wiecha wiemy, że w końcu telewizja to tylko "radio z lufcikiem" :-) A pierwszą, zupełnie polską telewizję, czyli tą przedwojenną, zakładało właśnie Polskie Radio.

Z Dwójką w przyszłość

Emisja programu dopiero za tydzień (w sobotę, 28 stycznia o godz. 17:00, mapa częstotliwości Dwójki jest tutaj). Kolejny więc raz dzięki ukochanemu Programowi Drugiemu wyprzedziłem rzeczywistość - tak jak neutrina wyprzedzają światło. :-) Oczywiście - jak to często w Dwójce - nie obyło się bez awarii mikrofonu i wynikającego z niej dubla - przerabiam to często przy okazji innych dwójkowych nagrań. Publiczność dzielnie się spisała i powtórzyła wszystko, co trzeba - łącznie z oklaskami. Dowód na to jest w powyższym filmie, nakręconym właśnie w czasie tego dubla - czyli to właśnie pójdzie na antenę.

Jak to w przedwojennym dowcipie radiowym: Daję wam słowo, że nasze audycje nie są nadawane z płyt... nadawane z płyt... nadawane z płyt... ;-)

Teraz czekam na to, gdy na koncercie któregoś z transmitowanych na żywo moich ulubionych festiwali typu Misteria Paschalia czy Pieśni naszych korzeni taki np. Jordi Savall zostanie poproszony o powtórzenie choć kawałka koncertu. :-) Założę się, że z jego strony nie byłoby problemu. :-)

Świetne plakaty, marne herbaty

Po spotkaniu w studio zaprosz0no słuchaczy na herbatę do udekorowanego świetnymi, historycznymi plakatami radiowego foyer (albo "do fojera" - jak mawia Krzysztof Trebunia-Tutka).

Co prawda nawet sól - jeśli darowana - słodko smakuje - jak powiedział szef ochrony gmachu, ale niestety herbata - choć angielskiej firmy - była bardzo marnej klasy i - o zgrozo! - z torebki na sznurku.
Co gorsza podobno nawet samego księcia Karola w Białym Domu ugoszczono herbatą na smyczy!
Sam mógłbym wskazać parę przyzwoitych herbaciarni w Nowym Jorku czy Bostonie, więc i Waszyngtonie by się znalazły. Ależ dożyliśmy czasów - choć z drugiej strony czegóż w tej materii można się spodziewać po towarzyszach arywisty typu Obamy, a i w ogóle po Ameryce, która zalet ma mnóstwo, ale one tkwią zupełnie gdzie indziej. Tutaj całe szczęście mamy jeszcze Europę (i nie mam tu na myśli Związku Socjalistycznych Republik Europejskich).

Jeśli organizuje się spotkanie w stylu, nawiązującym do angielskich five o'clock, to noblesse oblige. Wypadałoby znaleźć sponsora audycji wśród dobrych firm herbacianych (typu Twinings z Londynu czy choćby Dilmah z Cejlonu, byłej kolonii brytyjskiej), który może dostarczyć herbatę liściastą, potrafi ją należycie przyrządzić i prawidłowo podać - oczywiście ze śmietanką. Jeśli wielcy nie zechcą, to na pewno zgodzi się któraś stołeczna herbaciarnia. Gdy wzorować się mamy na dumnym Albionie, to róbmy to z angielską klasą. Co prawda znawcy herbaty twierdzili, że herbata popsuła się nagle i bezpowrotnie w roku odzyskania niepodległości przez Indie.

A w ogóle to herbaty ze śmietanką nie lubię, ale dla snobizmu bym się poświęcił i wypił:-)

(Tylko proszę, bez japońskich ceremonii herbacianych, to nie ten styl.)

Fajansowy przedmiot pożądania

Kubki radiowej Dwójki wzbudziły u słuchaczy chęć ich posiadania. Pewnie dlatego pobrane z bufetu naczynia zwraca się do kasy pancernej, gdzie przechowywane są z pietyzmem - niemalże jak rodzinne srebra z dziedziczonej od pokoleń zastawy stołowej. :-)

Gdyby przy okazji audycji takie kubki sprzedawać, pewnie szłyby jak woda. Pardon, jak dobra herbata. :-)

Pianisty życiorys, własną ręką spisany

Przy wejściu do studia wywieszone w ramkach dokumenty kadrowe Władysława Szpilmana, patrona studia i pierwowzoru filmowego Pianisty - często jego własną ręką spisane, jak powyższy fragment życiorysu (bo tak się drzewiej nazywało si-wi). Taka wystawa to miły kąsek dla grafologów-hobbystów, którzy tą drogą lubią innym zajrzeć w dusze. Szkoda tylko, że nie ma pisanych przez niego nut. Ciekawe, czy istnieje dział grafologii, specjalizujący się w piśmie nutowym?

Szpilman po powstaniu ukrywał się w kamienicy odległej od obecnego gmachu radia o pół godziny piechotą, a po wojnie przecież był wiele lat dyrektorem muzycznym Polskiego Radia i kompozytorem mnóstwa szlagierów ówczesnych ebonitowych, winylowych i taśmowych playlist. ;-)

Wspomnienia okupacyjne Szpilmana ukazały się tuż po wojnie, w roku 1946 pod tytułem Śmierć miasta (gdy jeszcze żył jego niemiecki wybawca Wilm Hosenfeld i można go było uratować, ale sowiecki system był głuchy na wszelkie interwencje). Książka została okrojona przez cenzurę i wydana w małym nakładzie, bo ukazywała wiele faktów z niewygodnej dla władzy strony. Ponadto nie odbiła się wtedy zbyt szerokim echem, ponieważ wszyscy znali mnóstwo podobnych historii z życia swojego i swoich sąsiadów, a i wielu ludzi w ogóle nie chciało do tej przeszłości wracać. Nie pomogła przedmowa Jerzego Waldorffa, który zresztą był radiowym i stancyjnym ;-) kolegą Szpilmana. Stancyjnym, bo w budynku przy Targowej 63, gdzie tuż po wojnie w mieszkaniu odebranym pp. Rymarzom mieściło sie Polskie Radio, Szpilman i Waldorff spali na podłodze pod jednym fortepianem w pokoju, pełniącym za dnia rolę studia.

Radiowy gmach byłego więzienia

Wypada wspomnieć, że główny gmach radia (czyli ten właśnie) budowano w latach stalinowskich jako więzienie (przynajmniej częściowo), a w trakcie zmieniono przeznaczenie budynku na radio. Do dziś kręci się umundurowanych i uzbrojonych strażników rój. ;-)

Słowem dostać się do środka nie jest łatwo. :-) Za to w odróżnieniu od więzienia z wyjściem nieco łatwiej - 0czywiście jeśli się wie, gdzie przy furtce nacisnąć odpowiedni klawisz. A może powinno się mówić "nacisnąć odpowiedniego klawisza? ;-)

Radiowi kombatanci

Z ciekawostek - w gmachu działają jeszcze instytucje, które we współczesnym zakładzie pracy zdają się trącić nieco myszką. Ciekawe, kombatanci jakiej epoki i jakich opcji tu działają.

Čači Vorba przy Inżynierskiej

2012-01-19T23:45:00.019+01:00

W Śnie [...]Pszczoły[...] przy Inżynierskiej na warszawskiej Nowej Pradze koncert świetnego i dobrze mi znanego od samego powstania lubelskiego zespołu Čači Vorba, grającego muzykę cygańską.

(Dla niecierpliwych - króciutki filmik jest ciut niżej.)

Čači Vorba to rewelacyjny i mający wielkie wzięcie także za granicami Polski zespół, grający autentyczną :-) muzykę cygańską głównie z krajów południowo-wschodniej Europy (Bałkany, Albania, Grecja, Rumunia, Słowacja, Węgry, Mołdawia) - choć wśród muzyków nie ma żadnego Cygana, a jedynym nie-Polakiem w tym zespole (AFAIK) jest grający na instrumentach Lubek Iszczuk z Ukrainy.

Koncert promuje najnowszą, drugą płytę zespołu Tajno Biav (co znaczy Sekretne małżeństwo). Kto nie zdążył kupić na koncercie albo zabrakło mu kasy, może kupić tę i poprzednią płytę w sklepie "U Konadora" w warszawskim Śródmieściu przy ul. Pięknej 11B, w trudnym do znalezienia lokalu 17 A albo przez Internet: www.Folk.Pl.

Publika przybyła tłumnie, mimo że na plakatach w klubie podana była błędna data koncertu tzn. lutowa.

Ogromnym atutem zespołu jest rewelcyjna i charakterna skrzypaczka, altowiolistka, ale przede wszystkim wokalistka Mariska (czyli Marysia Natanson, poprzednio Orkiestra św. Mikołaja, a wcześniej Semenca; obserwuję pilnie jej artystyczny rozwój od 2004 roku, bo karierę sceniczną zaczęła wyjątkowo wcześnie).

Śpiewa w kilkunastu chyba językach, mówi kilkoma, sama pisze teksty w języku cygańskim. Kiedyś Márta Sebestyén (wpółlaureatka Oskara za muzykę do Angielskiego Pacjeta) usłyszała Mariskę śpiewającą gdzieś w kuluarach po węgiersku i zaczęła mnie wypytywać, skąd ta młoda, polska dziewczyna tak świetnie zna tak trudny język, jakim jest węgierski. :-)

Mariska porzuca czasem skrzypce czy altówkę węgierską (na której też grywa) i gra na perskim kemencze, spopularyzowanym u nas przez Marię Pomianowską oraz przez wizyty w Polsce licznych zespołów z Azji.

Muzyka - była tak energetyczna, że miejscowe tancerki wdarły się na proscenium - zresztą mam wrażenie, że przy niejakiej akceptacji zespołu. ;-)

Tyle, że tancerki fotografującym i pozostałym słuchaczom koncertu zasłoniły niestety muzyków. :-(

Niektórzy panowie pozazdrościli paniom kręcenia w tańcu gołymi pępkami i poszli w ich ślady - oczywiście przy aplauzie damskiej części publiczności. ROTFL!

W końcu okazało się, że na scenie jest więcej tańczącej publiczności, niż muzyków. ;-)

No a po koncercie było mnóstwo bisów. :-)

Wśród publiczności byli tacy, którzy za zespołem jak grouppies podążają już od Lublina w tę międzynarodową trasę koncertową, choć usłyszeli zespół pierwszy raz przypadkiem na pierwszym koncercie tej trasy!

Na koniec uwagi dla tych, którzy rzadko bywają na tym blogu: muzyka Čači Vorba to żadna ściema czy kiczowaty, katastrofalny obciach w stylu donwasylowatych i marylorodowiczowych festiwali w miasteczkach Ciechoc[---] czy Glinoj[---]. ;-)

Čači Vorba znaczy po cygańsku "szczera mowa", bo tak Cyganie określają muzykę; nie posługuję się tu politycznie poprawnym terminem Romowie, bo jak słynna wokalistka cygańska z zespołu Kałe Bała, Teresa Mirga [karpacki szczep Bergitka Roma] powiedziała do mojego znajomego: "Remku, tylko na litość nie nazywajcie nas Romami, my jesteśmy Cyganami!"

Korowody na Nowej Pradze

2012-01-19T19:32:00.002+01:00

Cośrodowe tańce francuskie (i inne) przeniosły się ze Starej Pragi na Nową, z nieodżałowanej Pawiarni do lubianego i znanego skądinąd ;-) Sensu Nonsensu przy Wileńskiej 23. Spora ich część to tańce korowodowe, choć i takich w parach nie brakuje.

Okazuje się w tańcach francuskich zdarzają się i prysiudy niemalże kozackie:

Tego wieczoru muzyka była bardzo nowoczesna - przynajmniej jak na muzykę tradycyjną. ;-)

A brzmiało to tak (bo zobaczyć na filmie prawie nic się nie da):

W Antrakcie - na grzyby na Żoliborz

2012-01-17T21:48:00.006+01:00

Grzybki w chambre privée restauracji Antrakt.

To tzw. świecące nietoperzowe grzyby w kasetonach, a nie konsumpcyjne grzybki w occie; nazwa stąd, że wiszą u sufitu na podobieństwo nietoperzy, czyli postawione są na głowie - jak większość rzeczy na niniejszym blogu. :-) Dlatego zdecydowałem się odwrócić zdjęcie do góry nogami, czyli grzybimi nogami w dół. :-)

Świecenie grzybków zaś nie jest spowodowane awarią w Czernobylu, bo grzyby te są znacznie starsze.

Chodzi o Antrakt w Teatrze Komedia, bo jest jeszcze kawiarnia Antrakt w Teatrze Wielkim, wejście od zakrystii ;-)

Oświetlenie światłem odbitym, niewidocznymi żarówkami stosowano wiele lat wcześniej w modernizmie, w celu czarowania i onieśmielania nieprzyzwyczajonych do takich efektów widzów tajemniczą wówczas nowoczesnością. Socrealizm posługiwał się w tych samych celach raczej metodami barokowymi, sprowadzonymi zwykle do niezbyt gustownego efekciarstwa. Taką pośrednią metodę oświetlania wnętrz też stosował (oczywiście oprócz gigantycznych, nowobogackich żyrandoli, kinkietów i kandelabrów).

Notabene niech ten wpis nikogo nie zmyli, do tego teatru nie chodzę ze względu repertuar głównie farsowy dla bardzo drobnych mieszczan ;-) Jednak w przyteatralnej restauracji zacząłem znów bywać co miesiąc na organizowanych tam zebraniach.

W tym miejscu planowano postawić teatr już przed wojną, zamiar zrealizowano już za komuny, tworząc socrealistyczny pseudokościół z rotundą nieco na wzór luterańskiej tzw. Trójki. Sam teatr - nieco nadęty jak to socrealizm - może jeszcze stylistycznie do wytrzymania, ale w sąsiedztwie modernistycznych, przedwojennych bloków WSM zupełnie nie pasuje. Żoliborzanie jednak go polubili. Co ciekawe, przedwojenny modernistyczny projekt teatru robiło małżeństwo - Barbara i Stanisław Brukalscy. Po wojnie im zlecono zrobienie nowego projektu w duchu socrealizmu, a oni nieco sobie zażartowali zamawiających, tworząc gmach traktujący socralizm nieco z przymrużeniem oka.

Warszawski biurowiec współczesny

2012-01-17T19:05:00.000+01:00

Ciekawe, kto bez zaglądania do linków zgadnie, gdzie to jest. :-)
Jerzy S. Majewski, wspominał o tej budowli w 2006, jako o nieukończonym apartamentowcu, a wtedy jego budowa od wielu lat utknęła w martwym punkcie. Teraz apartamentowiec przekszatałcił się w wielce nietypowy biurowiec, który jest już prawie kompletnie wyposażony, a na oferty jego wynajmu można trafić nie tylko u właścicieli i w krajowych agencjach wynajmu pośrednictwa nieruchomości, ale także w zaoceanicznych.
Okolica jest raczej znana z architektury modernistycznej, ale budownictwa historyzującego w typie włoskim jest nieco w pobliżu, tylko że na ogół są to wille przedwojenne.

Autorem projektu jest Tomasz Markiewicz (czyli nic przez prawie 20 lat trwania budowy się nie zmieniło, projektant pozostał ten sam), a budynek należy do rodziny Podniesińskich (notowanej w pierwszej dwudziestce na liście 100 tygodnika Wprost).

Balustrady strzegą lwy, stające dęba:

Tych królewskich zwięrząt jest więcej - widzimy je też na kracie bramy wejściowej:

Te jednak są raczej neoromańskie:

Bramy wjazdowej pilnuja zaś dwa niedźwiedzie w stylistyce raczej modernistycznej:

Umieszczam tu ten zaskakujący budynek, bo o dziwo jest mało znany. Niecały rok temu pokazały się dwa jego dwa zdjęcia na SkyScraperCity. Ostatnio okazało się, że nie kojarzyło tej ciekawostki kilku z najwyższej możliwej półki varsavianistów - w tym lwologów ;-)

Wydawałoby się, że architektura tak historyzująca już od kilkudziesięciu lat nie powstaje (pomijając liczne dworki oraz takie rzadkie przypadki jak pałacyk przy Kaleńskiej 8 -bo to ponoć realizacja projektu sprzed 200 lat - no i willowe miejscowości w rodzaju Konstancina - no ale to nie są centra wielkich miast).

A tu proszę - przy Kieleckiej 23 jest współczesny pałacyk albo willa eklektyczna z przewagą chyba włoskiego neorenesansu (choć w materiałach firma właścicielska powołuje się "klasyczny styl angielski...")
P.S. Blisko pałacyku przy Kaleńskiej jest nastrojowo wyglądający drewniany domek. W pobliżu opisywanego biurowca również znajduje się klimatyczna budowla, niestety już waląca się.

Infrastruktura sportowa w polityce inwestycyjnej Stefana Starzyńskiego

2012-01-16T19:49:00.007+01:00

Wykłada świeżo upieczony historyk Kamil Potrzuski ze Studenckiego Koła Przewodników Turystycznych PTTK, zaprzyjaźnonego z nami od czasu pewnej varsavianistycznej imprezy na Bednarskiej ;-)

Śnieg za oknem, ferie za pasem, więc słuchaczy nieco mniej, niż zwykle - a szkoda, bo temat bardzo ciekawy!

P.S. Zdjęcie robiłem gorszym telefonem, bo lepszy mi się zepsuł, a aparatu zapomniałem. Niestety, jak widać ze zdjęcia, telefon może tylko trochę gorszy, ale aparat w nim o wiele gorsze zdjęcia robi. Jeśli ktoś z czytelników ma lepszą fotkę z tego wykładu, proszony jest o podzielenie się nią z nami i udostępnienie jej do celów publikacji tutaj.

Męskie śniadanie :-)

2012-01-14T10:08:00.004+01:00

Śliwowica Pieszczerska, brat przywiózł tę flaszeczkę z Bułgarii. Nowy rok należy rozpocząć właściwym trunkiem. ;-) Szczególnie po takiej imprezie! :-)

Do tego w cały garnek parówek-berlinek pokrojonych w kawałki (żeby nie stygły, wyjmuje się naraz z wrzątku tylko po jednym kawałku), musztarda francuska, irlandzkie masło i polski chleb wiejski na zakwasie.

A punktem wyjścia był wywiad w Życiu Warszawy z Czarnogórcem, reżyserem Dennisem Todorovicem, zamieszczony pod powyższym tytułem. Fragment wywiadu poniżej, a tytuł wyciąłem z gazety i zawiesiłem sobie w kuchni pro memoria ;-)

Jedną ze scen w pana filmie jest wspólne rodzinne śniadanie. Bohaterowie mówią o nim, że jest typowe dla Czarnogóry. Mężczyźni piją śliwowicę...

Ale tylko po dwa kieliszki. Takiego śniadania nie serwuje się na co dzień, tylko w weekendy i święta. Typowe jest to, że imigranci zachowują się bardziej po rzymsku niż sami Rzymianie – dbają o tradycję silniej, niżby robili to u siebie w kraju.

Дочек нове године - juliańska noworoczna impreza po bałkańsku na Pradze

2012-01-14T03:21:00.012+01:00

Bałkańska impreza powitalna nowego roku 2012 (oczywiście dlatego, że według kalendarza juliańskiego jest dziś 1 stycznia 2012).

Impreza odbyła sie w praskim klubie przy Inżynierskiej 3, w drugim podwórku. Znany ten klub ma długą nazwę, którą nawet znam na pamięć (choć zawiera ona błąd gramatyczny), ale w skrócie mówi się o nim po prostu "Sen pszczoły".

Ale się działo! Gwiazdą wieczoru był polski zespół "Sokół Orchestar", udatnie grający bałkańską dętą muzykę tradycyjną. Oprócz tego był diżdej z bałańskimi kawałkami.

Impreza odbywała na dolnym poziomie klubu, na górnym działo się coś zupełnie innego.

Wiele osób przyszło nieźle przebranych. Panie w stylach nieco cygańskich, panowie w błyszczących marynach, ze złotyomi łańcuchami. Niektórzy mieli nawet udawane złote zęby. Było też sporo panów z przyprawionymi typowo bałkańskimi wąsami, a nawet jeden chłopak miał naturalne, pewnie specjalnie wyhodowane tylko na ten wieczór.

Sztuczne wąsy przyprawiło sobie tego wieczoru także sporo dziewczyn. :-)

No i było sporo świetnie tańczących, nawet na proscenium. :-)

Na sali tłum, przez który trudno się przepchnąć.

Noworoczny szampan, oczywiście cyrlicą pisany.

Wygrałem z barmanami walkę na oblewanie się tym szampanem (w tym stylu, w jakim oblewają się zwycięzcy w wyścigach Formuły I). Co prawda barmani mieli więcej amunicji, ale ja byłem znacznie celniejszy. :-)

Niestety, zdjęć z tej walki nie ma, bo chyba nikt się nie odważył wyciągnąć aparatu, gdy strumienie szampana tryskały po całej sali.

Na początku imprezy było jednak ciemnobursztynowe, litewskie piwo rodem z Kłajpedy, moje ulubione Baltijos z browaru Švyturys (co po litewsku znaczy latarnia morska).

Potem wódeczka prosto z baru-beczki ;-)

Polecam robiony w tym lokalu drink pszczółka, jak przystało na Sen pszczoły - miodowosłodki.

Natomiast obiecanej rakiji niestety zabrakło.

(Ale to się da nadrobić w domu).

Każdy trąbi na czym lubi. :-)

Sky is not the limit here ;-)

Tańce z serbską flagą.

Oczywiście nie mogło zabraknąć nieśmiertelnego Kałasznikowa, standardu muzyki bałkańskiej, znanego u nas od kilkkunastu lat, to jest czasu koncertów faceta o nazwisku Бреговић, gdy znany był już film "Underground" Emira Kustricy.

O koncertach jugosłowiańskich zespołów rockowych takich jak Бијело дугме z Bregovićem w latach osiemdziesiątych (i nieco wcześniej) w polskich klubach mało się wtedy publicznie mówiło, podobnie jak o grupach innych nurtów: Електрични Oргазам czy Radio Warszawa. Wydawany na podłym papierze gazetowym miesięcznik Non-stop coś tam o tym pisał, ale w radio tego nie puszczali, płyt nie było, co najwyżej można było posłuchać, jeśli ktoś miał dostęp do obiegu przegrywanych z magnetofonu na magnetofon kaset, pierwotnie nagranych podcas koncertu.

I mnie udało się po północy na proscenium wedrzeć i nieco tam się powyginać ;-) oraz oczywiście cyknąć z góry nieco fotek.

Warszawskie szaleństwo ;-)

A przed klubem atmosfera również całkiem świateczna.

Po wyjściu z klubu okazało się, że spadło nieco śniegu.

Niestety o wiele za mało na narty... :-(

Fotogrametria baru

2012-01-12T22:06:00.003+01:00

Bardzo fajna, ujutna (уютная) kawiarnia, ukryta w podwórku wielkiej, ceglanej kamienicy-magazynu Adolfa Wróblewskiego przy ul. Inżynierskiej 3. Po przejściu przez pierwszą bramę, z lewej strony pierwszego podwórka trzeba wejść po metalowych schodkach na wysoki parter. Nazwy "Rue de Paris" trudno się dopatrzyć, sam jej nie jestem teraz pewien. :-)

Mily wystrój, dobrze dobrane światlo, dyskretna muzyka, wygodne fotele, niskie stoliki i nie czuje się, że te malutkie pokoje są tak wysokie - dopóki nie spojrzy się w górę, gdzie nad barem jest antresola-bocianie gniazdo z trzema stolikami dla tych, którzy odważą się tam wleźć po stromej drabince. W kawiarni oprócz mikroskopijnego przedpokoju są dwa pomieszczenia, w jednym wolno palić, ale niestety nie są od siebie odizolowany i dym rozchodzi się wszędzie.

Na zdjęciu fotogrametryczny ;-) widok baru ze wspomnianego bocianiego gniazda. Przekazywana moneta to warszawski dukat komunikacyjny z Panem Twardowskim - ale nie z poetą Janem ani filozofem Kazimierzem ;-) tylko z czarnoksiężnikiem Janem.

O historii Politechniki Warszawskiej małe wyjaśnienie

2012-01-11T08:14:00.005+01:00

Przyzwyczaiłem się do tego ogromnego budynku, przez jakiś czas bywając tu niemal codziennie i przestał na mnie robić wrażenie, ale miło mi teraz patrzeć, jak zadziwi innych. Gmach Główny Politechniki (wraz kilkoma innymi budynkami) został zaprojektowany przez wykształconego w Krakowie Stefana Szyllera.W neorenesansowym dziedzińcu są echa architektury Wawelu i jego poźniejszych naśladowców: dziedzińców zamków na Pieskowej Skale, w Baranowie Sandomierskim czy Krasiczynie.

W sali tej odbyło sie wiele historycznych wydarzeń, komuna chwaliła się zjazdem "zjednoczeniowym" w 1948 (czyli de facto wchłonięciem przez PPR resztek PPSu) czyli tu powstała PZPR.

Za komuny tu odbywały się słynne bale sylwestrowe.

O historii Politechniki warto jednak wspomnieć jedną rzecz.

Na gmachu jest data 1898-1901 i często podaje się ten pierwszy rok jako moment, w którym założono Politechnikę. Niestety, wtedy założono tu rosyjski Instytut Politechniczny im. Mikołaja II (8 czerwca 1898). Notabene była to pierwsza w dziejach Rosji wielokierunkowa uczelnia techniczna.

Polacy zabiegali dużo wcześniej u władz rosyjskich o założenie wyższej uczelni technicznej w Warszawie, zebrano społecznie sumę miliona rubli i w czasie wizyty cara w Warszawie ofiarowano mu te pieniądze na ten cel. Car dał zgodę na założenie uczelni, ale jak się rzekło rosyjskiej. Większość wykładowców była Rosjanami, a rosyjskich studentów było aż 30%.

To znaczna nadreprezentacja, nawet jeśli rozpatrywać jedynie inteligencję Warszawy czy tym bardziej całego Królestwa Polskiego. Spisów narodowościowych wtedy nie robiono, ale prawosławnych niewojskowych było w tym okresie w mieście ok. 35 tys. (w tym Polacy którzy przeszli na prawosławie). Ludności miasta wynosiła ok. 900 tys; w tym ok. 380 tys. stanowili wyznawcy judaizmu (nie zawsze sobie uświadamiamy, że przez ok. 100 lat Warszawa była największym skupiskiem Żydów w Europie), a ok. 25 tys. stanowili protestanci dwu gównych wyznań - polscy, niemieccy, szwajcarscy etc.).

Słowem inicjatywa polska i polskie pieniądze, ale uczelnia rosyjska.

W 1905 w czasie strajku szkolnego studenci zażądali wprowadzenia języka polskiego, a w odwecie instytut został zamknięty, działalność przeniesiono do Rostowa nad Donem, a nauczanie w Warszawie przywrócono dopiero w roku 1908.

Liczba studiujących Polaków ze względu na bojkot spadła dużo poniżej 20%, a wśród kadry nauczającej Polacy stanowili ok. 15-20% (otwarcie przyznawano, że mimo posiadania odpowiednich kwalifikacji, przeszkodą w zatrudnieniu jest polskość). Natomiast jakość rosyjskiej kadry naukowej była (z nielicznymi z wyjątkami) bardzo niska; podobnie była niska sprawnośc uczelni - w 1913 roku dyplom uzyskało tylko 8 osób (sic!), choć w instytucie studiowało 15 tys. studentów.

Zresztą poziom nauczania Instytut miał bardzo niski, a poza tym i tak i uczelnia ta była przez większość Polaków bojkotowana. Na studia przyszli inżynierowie jeździli się do Niemiec, Szwacarii, Wiednia albo Dorpatu (ros. Juriew, ob. Tartu w Estonii), który co prawda leżał na w granicach Rosji, ale językiem wykładowym był tam niemiecki.

Instytut Politechniczny przed wkroczeniem Niemców został przez Rosjan w dwu etapach (XI 1914 i VII 1915) ewakuowany - jak zresztą wiele instytucji i fabryk Królestwa. Pracowników i wykładowców wraz z rodzinami, a nawet studentów przeniesiono tymczasowo do Moskwy. Zajęcia w roku akademickim 1915/16 odbyły się tam, ale jesienią 1916 studenci roku pierwszego zostali zmoblizowani, a sam instytut przeniesiono do Niżnego Nowogrodu, w latach 1932-1991 nazywanego przez bolszewików Gorki. (Przeniesienie odbyło się po długich dyskusjach i sporze między rożnymi rosyjskimi miastami, które chciały przejąć instytut).

Uwaga: są i nieco inne opisy dziejów uczelni po ewakuacji i nie udało mi się jeszcze ze stuprocentową pewnością ustalić, która jest prawdziwa lub co najmniej najbliższa prawdy.

W 1917 rosyjski Rząd tymczasowy przemianował uczelnię na istniejący do dziś Niżnonowogrodzki Instytut Politechniczny, który kontynuuje tradycje uczelni założonej w Warszawie przy Polu Mokotowskim.

Podobnie zresztą jest i u nas - UMK w Toruniu powołuje się na tradycje Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, Politechnika Śląska w Gliwicach kontynuuje tradycje Politechniki Lwowskiej, zaś Uniwersytet Wrocławski zachowuje ciągłość lwowskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza (choć czasami - pewnie ze względu na budynki oraz perspektywy na granty - ;-) dodaje do nich tradycje austriackiej jezuickiej Leopoldiny zał. 1702 i późniejszego pruskiego uniwersytetu powstałego z jej połączenia w 1811 z frankfurckim uniwersytetem Viadrina).

Natomiast Politechnika Warszawska powstała po wkroczeniu Niemców do Warszawy, tj. w roku 1915 i oczywiście wykorzystała budynki pozostałe po rosyjskim insytucie.

(Rosjanie oceniali wartość bazy materialnej Warszawskiego Instytutu Politechnicznego na 1 mln 104 tys. rubli, nie wspominając przy tym, że 1 mln pochodziło z polskiej zbiórki - zaś ewakuowano w głąb Rosji mienie o wartości 115 tys. rubli).

Werchowyna kolędowo na Politechnice

2012-01-10T20:55:00.001+01:00

Bez tego koncertu przy świecach rok byłby nieważny. Chadzam tu na te doroczne, wschodniosłowiańskie kolędowanie w Dużej Auli Głównego Gmachu Politechniki od wielu lat.

Napady, wybuchy, pożary

2012-01-09T20:35:00.004+01:00

Pożar Smyka, pożar Mostu Łazienkowskiego, katastrofy Iłów itd.
O najbardziej sensacyjnych wydarzeniach z dziejów Warszawy okresu peerelu opowiada Andrzej Grodzki.
Tłum na widowni przelewa się daleko poza salę, do sąsiednich pomieszczeń: niedawno gruchnęła po mieście plotka, że znaleziono pieniądze, skradzione w czasie napadu pod Domem pod Orłami i że ta kasa będzie rozdawana na wykładzie, bo przecież za napad od dawna obowiązuje przedawnienie...
To prawda, kasę odnaleziono (w tunelu średnicowym, jak wskazał już dawno Tadeusz Konwicki we Wniebwstąpieniu, gdzie są zawarte wątki związane z napadem; polecam także film na podstawie tej książki, zrealizowany według świetnego spektalu teatralnego sprzed kilku lat). Pieniądze jednak przez ten czas nie procentowałya na koncie, na dodatek po denominacji z 1994 było tego niecałe 135 zyla, więc dostali to wczoraj kwestorzy Orkiestry. ;-)

Warszawska syrenka na rowerze

2012-01-08T21:32:00.004+01:00

Warszawska syrenka wskoczyła na siodełko i śmiga ścieżką rowerową przez Most Gdański.

To dzieło sztuki powstało w wyniku współnego, choć nie jednoczesnego ;-) wysiłku robotników Zarządu Dróg Miejskich i anonimowego malarza z ludu warszawskiego.
Poropagatorzy socrealizmu byliby dumni z takiego zbiorowego autora (robotnicy i anonimowy artysta ludowy-samouk). Wysławialiby z pewnością także artystyczną formę tego dzieła - bo jest narodowa w formie (nasza syrenka, na dodatek kojarząca się z produktem z robotniczego Żerania), a także socjalistyczna w treści (rower, robotniczy pojazd produkowany w fabrykach przez robotników i będący na dodatek symbolem bratnich Chin Ludowych) .

Za Chiny Ludowe sami by tego lepiej nie wymyślili! :-)

Śnieg w Toruniu?

2012-01-07T21:13:00.002+01:00

Baju, baju, o raju!

To nie śnieg, to styropian

Na Pomorskim Baju... ;-)

O autonomiczności bytów literackich

2012-01-07T12:37:00.010+01:00

Zawsze zastanawiałem się, jakie były losy trzech sióstr Prozorowych w czasie rewolucji bolszewickiej. Normanie i po ludzku martwiłem się - i dalej się martwię - o Maszę, Olgę i Irinę (osoby istniejące przecież tylko w zbiorowej wyobraźni).

Jak bezwzględna lawina tej dziejowej katastrofy potraktowała te delikatne i wrażliwe kobiety? Co stało sie z porucznikiem Wierszyninem, gdy jako carski oficer w Warszawie musiał tłumić demonstracje lat 1904-1907? Czy po 1917 roku pozostał białym czy może bieg wypadków spowodował, że został czerwonym?

Teraz, czytając "Rajską Jabłoń" Gojawiczyńskiej i przypominając sobie poprzedzające tę książkę, o wiele słynniejsze "Dziewczęta z Nowolipek", zastanawiałem się, jakie mogłyby być losy bohaterek i bohaterów obu wspomnianych książek w czasie oblężenia Warszawy, okupacji i Powstania - oczywiście tych, którzy dożyli tych strasznych czasów.

Zastanawiam się nad tym, mimo że Gojawiczyńska mogła to przecież opisać sama.

Natomiast jakie były losy bohaterów "Zmierzchu" Izaaka Babla, możemy się dowiedzieć z "Sodomy i Odessy" Jerzego Pomianowskiego - tu sprawa jest o tyle łatwiejsza i zarazem wiarygodnia, że Babel czerpał wzory dla swoich bohaterów z autentycznych postaci odesskiego półświatka, np. Benia Krzyk to osławiony gangster odesski Miszka Japończyk i Jerzy Pomianowski umieścił w swojej książce zbeletryzowane, ale rzeczywiste przypadki pierwowzorów postaci dramatu Babla. Zresztą gdyby nie sowiecka cenzura, Babel mógłby dzieje swych bohaterów opisać sam.

W przypadku Czechowa byłoby to niemożliwe, bo Antoni Pawłowicz nieszczęśliwie dla ludzkości i literatury światowej, ale szczęśliwie dla siebie nie dożył rewolucji lutowej, październikowej ani nawet rewolucji 1905-1907. Nie doczekał tego, że jego Olga Knipper, jego żona - de facto korespondencyjna - zapisała się w Niemczech w latach trzydziestych do NSDAP i to na samym początku istnienia tej zbrodniczej partii...

A od kilkunastu lat ludzie chodzą po poznańskich Jeżycach i zwiedzają je szlakiem sióstr Borejkówien. :-)

Łajtlist

2012-01-07T00:01:00.010+01:00

To już można podsumować frekwencję na sprawdzianie z poprzedniego dnia: Andrzejostwo (4), Jerzowie, Piotrostwo (3), Karolostwo, Tadeuszostwo, Krzysztofostwo, Bartoszostwo (2, ale właściwie 3, bo in statu nascendi), Agnieszka, Bożena, Justyna, Ela, Joanna G, Joanna C, Kasia D, Kasia K., Marzena, Ryszard, Konrad, Michał i niezawodny Miecio.

Dziękuję baaardzo za (współ)uczestnictwo :-)

P.S. "Informuję pozostałych zdających, że wszystkie miejsca za widocznym na zdjęciu słupem są już zajęte..." ;-)

Rzeźba do straszenia dzieci i nie tylko

2012-01-06T09:21:00.000+01:00

To co widać na płaskorzeźbie to nie Mahatma Gandhi, zmęczony głodówką w walce o niepodległość Indii. To paskudztwo to (niestety!) pomnik bohaterskiego franciszkanina, o. Maksymiliana Kolbego. Jak można było tego świętego człowieka pokarać po śmierci takim ośmieszeniem?
Dobrze, że jest chociaż jest skryte bluszczu i dodatkowo osłonięte zimozielonymi krzewami. Starsze panie raczej zawału nie dostaną, bo płaskorzeźba jest za wysoko na ich wzrok, ale dzieci mogą się przelęknąć i dostać histerii. Nawet takie całkiem już duże, które noszą skóry, irokezy i glany.

To co widać na zdjęciu jest gorsze, niż osławiony pomnik ks. Skorupki na pl. Weteranów 1863 roku.

Muszę stwierdzić, że Praga przy całej mojej do niej miłości, słynie z fatalnych, a co najmniej kontrowersyjnych rzeźb w przestrzeni publicznej (np. aniołki przy Ząbkowskiej, pomnik wiezienia karno-śledczego przy Namysłowskiej; Pan Guma, nawet Kuna poszkapił tu sprawę, na pomnik Orzeszkowej wyciągnął z magazynu jakąś swoją słabą rzeźbę sprzed wielu lat, właściwie juvenilium; w takim towarzystwie nawet niezłymi dziełami okazują się takie pomniki, jak Czterech śpiących, trzech pijanych oraz Pięć piw proszę).

Owszem, są tu i rzeczy dobre i bardzo dobre - Matka Boska tzw. Ząbkowska Feliksa Giecewicza, popiersie Józefa Szanajcy autorstwa Bohdana Lacherta, rzeźby w Parku Skaryszewskim: Kąpiąca się Olgi Niewskiej, Rytm Henryka Kuny czy Tancerka Stanisława Jackowskiego.

Płaskorzeźba przedstawiona na zdjęciu u góry stoi na Cmentarzu Kamionkowskim, otaczającym kościół Matki Boskiej Zwycięskiej (ul. Grochowska 365) z prawej strony kościoła, od strony ul. Lubelskiej.
To miejsce na terenie Warszawy, które najdawniej było wzmiankowane w dokumentach (informacja o przeprawie przez Wisłę w miejscowości Camen z 1065 roku).

Kolejny PiS na Pradze :-)

2012-01-05T07:45:00.002+01:00

Sklep komputerowy przy Stalowej, chyba już niestniejący, domena też wolna.
Inny zaskakujący PIS na Pradze do obejrzenia tutaj.
Ale będzie i zaskakujący wpis z PC (bynajmniej nie w opozycji do Apple'a).
Uwaga, z rodzaju moich kpinek proszę nie wystnuwać pochopnych wniosków, że ze mnie taki, który lubi pali kota czy pali marychę ;-)
Kto się wczyta w inne miejsca tego blogu, ten wie że ze mnie niezła konserwa z łbem zakutym w zbroję krzyżowców, a najlepiej w krzyżacką :-)

Coś ty Bródnu zrobił, Kondratowiczu

2012-01-04T12:49:00.024+01:00

Cóś ty Bródnu zrobił, Kondratowiczu,
Że cię podwójną uczciło ulicą,
Nie widziawszy tu pierwéj...

Coś ty dzielnicy Targówek zrobił, Syrokomlo,
Że w dwu osobach męczysz dziatwę szkolną
Wiersz jej napisawszy pierwéj...

Powyższą parodyjkę Norwida napisałem szybko na kolanie, zobaczywszy że na stronach Urzędu Dzielnicy Targówek (mieszącego się zresztą paradoksalnie nie na właściwym Targówku, tylko na pograniczu Starego Bródna i Bródna-Folwarku) pokazał się niedawno taki quiz:

Patron JEDNEJ ulicy Targówka? Stwierdzenie to, zawarte w pytaniu, da się obronić jedynie adwokacką sztuczką: bo ulica Syrokomli nie jest główna - w odróżnieniu od ulicy Kondratowicza. ;-)

[Jak bowiem wiadomo chyba jeszcze z podstawówki, Władysław Syrokomla to był literacki pseudonim Ludwika Kondratowicza, a pytanie w jakiej dzielnicy Warszawy jeden człowiek jest uhonorowany dwiema ulicami to jedna z podstawowych zagadek varsavianistycznych; obie nazwy są przedwojenne].

Wspomnienie lata i pana Piecyka

2012-01-04T08:11:00.004+01:00

Walący się, choć zamieszkały chyba ciągle, piękny drewniak przy ul. Bukowieckiej ~~na Targówku Fabrycznym~~ na Zaciszu (jak słusznie skorygował mnie MarGala, vide komentarze). To jest zdjęcie zza Kanałku Bródnowskiego (dawnej rzeki Brodni), z nieposiadającej utwardzonej nawierzchni ulicy Teofila Piecyka, bohatera licznych felietownów Wiecha. Ulica otrzymała tę nazwę jeszcze za życia Stefana Wiecheckiego i fakt ten stał się oczywiście przyczyną kolejnego felietonu. Wiech zaś (poza ulicą swojego bohatera) ma pasaż w Środmieściu i skwer na Targówku Mieszkaniowym. Trochę mało jak na tak arcywarszawskiego pisarza (uwzględniając że np. niemający z Warszawą prawie nic wspólnego Ludwik Kondratowicz ma na Bródnie nie wiedzieć czemu też dwie ulice, jedną pod nazwiskiem, drugą pod pseudonimem Syrokomla - o czym będzie jeszcze inny wpis).

Tabliczka z nazwą ulicy jeszcze sprzed czasów Miejskiego Systemu Informacji.

Lem czy Wiech?

2012-01-03T08:06:00.005+01:00

To miał być Klapaucjusz z Bajek Robotów Lema czy może Pan Piecyk z licznych felietonów Wiecha?
Którą postać autor tej instalacji miał na myśli? :-)
A może miała to być abstrakcyjna, konstruktywistyczna rzeźba? ;-)
Mogłaby zająć pierwsze miejsce na wystawie w Zachęcie, deklasując nawet słynny Nośnik Dreblinek do kombajnu autorstwa Józefa Bączka z Państwowego Ośrodka Maszynowego w Sulęcicach.
(Stoi toto przed sklepem przy ul. Wałowej, ale w Radomiu.)

Satisfaction

2012-01-01T00:07:00.001+01:00

"Satisfaction" The Rolling Stones z 1965 roku, odtwarzane na domówce z prawdziej, winylowej płyty (sowieckie wydanie z lat osiemdziesiątych) oraz fajerwerki nad Bródnem rozpoczęły nowy rok 2012.

Neony w moim mieście zmuszają do miłości, czyli KURY-R

2011-12-28T22:21:00.016+01:00

R-Kury - neon na żoliborskim wieżowczyku WSS Społem. Wieżowczyk proj. Jacka Nowickiego, będący od dawna symbolem dzielnicy, zbudowano na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Mieści się w nim dom handlowy Merkury, a na pierwszym piętrze, w oszklonym akwarium była kawiarnia Hawana, uważaną w tamtych warunkach za elegancką i tym samym kultową (choć samego słowa w tym znaczeniu nie używano.
Dawny neon był pionowy i zawieszony z drugiej strony, o proszę.

Za komuny byl taki sport zbliżony nieco może do trainspottingu, ale weselszy - obserwowało się neony, w których bardzo często gasły pewne ich części, w oczekiwaniu na interesujące efekty. Na przykład przy stojącym do dziś budyku obok Kina Moskwa był neon reklamowy "Przezorny zawsze ubezpieczony" - a czasami zmieniał się w napis "Przezorny zawsze bez zony".
O ile dobrze słyszałem, w czasach gdy wszystko było jeszcze "po prostu pastelowe", w latach sześćdziesiątych chyba jeszcze, neon promujący Wrocław też zmieniał się czasem treść - zamiast napisu "Wrocław miastem młodości" można było przeczytać, że "Wrocław miastem młości". ;-)
A neony w moim mieście zmuszają - zmuszają do miłości.

Winda na ten sam poziom

2011-12-28T07:56:00.005+01:00

Praskie ciekawostki: drzwi do windy, którą nigdzie nie można pojechać, bo windy za nimi nie ma. Po ich przekroczenu można co najwyżej pójść sobie w poziomie przez pustkę, pozostałą po wyburzeniu jakichś dawnych budynków magazynowych. Nie jest to jednak takie łatwe, bo drzwi są zamknięte na klucz.
Drzwi prowadzą z ul. Nieporęckiej przez mur na teren praskiego Monopolu (nietradycyjnie zwanego od jakiegoś czasu Koneserem).
No ale skoro bywają bramy z lasu do lasu...

Świąteczny kaczor w kościele

2011-12-25T13:31:00.004+01:00

Po różnych kościołach bywają kąciki dla dzieci (i słusznie!), żeby dziatwa hałasami i bieganiem wiernych nie rozpraszała.

(Pomyśleć, że przed wojną proboszcz rzymskokatolickiej parafii przy kościele Najświętszego Zbawiciela przy Marszałkowskiej nie chciał dopuścić do budowy miejskiego szaletu nie tyle obok kościoła, ale kilka posesji dalej; a dziś w kościołach są kąciki dla dzieci, zaś toalety pewnie niedługo zaczną umieszczać nie tyle w sąsiednich budynkach, ale w samym kościele, tuż obok kruchty, jak w Szwecji.)

U nas też kącik dla dzieci zrobiono, ale niestety nie jest on w postaci akwarium akustycznie szczelnego, jak planowano początkowo, więc skutki mocno rozminęły się z celami. Na dodatek dzięki niektórym zabawkom kącik wygląda jak całoroczna dekoracja wielkanocna, co w okolicach Bożego Narodzenia daje dość humorystyczny efekt. Brakuje tylko króliczka i pisanek. ;-)

Wola nierobotnicza

2011-12-23T20:14:00.004+01:00

Neobarokowa kamienica Tomasza Lisowskiego z lat 1913-14 przy ul. Młynarskiej 7, duma tej części Woli.

Odnowiona, oświetlona, wyeksponowana. Wola to nie tylko wiatraki, robotnicze osiedla i fabryki.
W 1944 tuż obok, za rogiem Wolskiej, przy zajezdni była słynna barykada z tramwajów, broniona przez chłopców od Parasola, a pałacyk Karola Michlera kawałek dalej.

Kolorowa współpasażerka

2011-12-23T07:49:00.002+01:00

Siedzi sobie obok swej pani przy przednim siedzeniu autobusu 120 i nawet biletu nie ma, bo nie musi.

Śledzik przy kolonii Wawelberga

2011-12-22T21:08:00.003+01:00

Przedświąteczna domóweczka u kolegi z Pyrlandii, rezydującego teraz jako expat ;-) mniej więcej między Kolonią Wawelberga, Pałacykiem Michla a wolską zajezdnią. Kolega świetnie gotuje i przyrządza, a dziś znów jedna z jego licznych specjalności, czyli surowizna (poprzednio był rewelacyjny tatar).

Śledzik w oleju przepyszny, na zdjęciu dobrze schowany pod ogórkami i papryką. Co prawda według gustu gospodarza jest mocno słony, co dla mnie skutkuje nocą spędzoną na wstawaniu, żeby popijać.

Pyszna surówka oczywiście no i do śledzika wódka "Zielionaja marka" z Kazachstanu.

Na deser pączki (cukiernia Zagoździńskiego za rogiem).

No i dostałem jeszcze sporą porcję tego śledzika do domu. :-)

Nie Praga, lecz Żoliborz

2011-12-21T22:39:00.001+01:00

Od dawna wisi ten portret w tym mieszkaniu, które po wielu przeprowadzkach prasko-warszawskich znajduje się ostatnio na VIII koloni WSM. Zdjęcie było zrobione kilka lat temu w teatrze, gdy Havel był na premierze swojej sztuki "Odcházení" ('Odchodzenie').
Dziś po raz pierwszy patrzę na to zdjęcie z takim smutkiem. Nie ma już Váška... I nie mogłem pojechać na jego dzisiejszy pogrzeb.
Notabene haniebna jest reakcja Moskwy na ten fakt - a raczej praktyczny brak reakacji. Kondolencji nie złożyli ani prezydent, ani premier, tylko jacyś pomniejsi urzędnicy. To jawne lekceważenie i policzek nie tyle dla Czech, co dla całego wolnego świata.
Policzek tym bezczelniejszy, że po zgonie koreańskiego dykatora i zbrodniarza kondolencje najwyższych władz sowieckich - pardon, rosyjskch! - kondolencje do Phenianu posłano bardzo szybko. Takie postępowanie bardzo źle wróży mieszkańcom Rosji oraz wszystkim innym ludziom sąsiedztwie tego kraju, nawet jeśli nie jest to sąsiedztwo bezpośrednie.

Piwo Sapporo - wiwat Fortuna

2011-12-21T21:55:00.004+01:00

Piwo "Sapporo" jest japońskie, a nie z dobrego skądinąd browaru Fortuna, bo chodzi mi o Wojciecha Fortunę, który prawie 40 lat temu w skokach narciarskich zdobył złoty medal na olimpiadzie w Sapporo na wyspie Hokkaido w Japonii. W latach dziewięćdziesiątych Fortuna woził ludzi mikrobusem z Łysej Polany do Zakopanego i kiedyś nawet z nim jechałem.

Piwo, spotkanie z nowopoznanymi przewodnikami (dzięki za zaproszenie) i wszystko inne byłoby fajne, tylko wybrany został na Żoliborzu lokal o nazwie 'Dziki Ryż' - a w nim obsługa niestety jak za peerelu. Jak widać był to nasz ostatni raz tam, a i żadna wycieczka przez tych przewodników oprowadzana na pewno w to miejsce nie zajrzy.
Niemalże z groźbą w głosie obsługa zapowiada 45 minut przed zamknięciem lokalu, że kuchnia przestaje przyjmować zamówienia, a na pół godziny przed zamknięciem nie przyjmują zamówień na napoje. Na kwadrans przed g. 22 rozdano rachunki.
Zdecydowanie tego miejsca nie polecam, a Stołeczna powinna i takie rzeczy w rankingach brać pod uwagę. Takie zachowanie wobec klientów powinno dyskwalifikować lokal we wszelkich konkursach gastronomicznych. "Do Bydgoszczy będę jeździł!" ;-)

Wolałem nie czekać do godziny zamknięcia lokalu, czyli do 22, bo pewnie by zaraz zgasili światło, a opornych wyganiali bez płaszczy na dwór miotłą i ścierką - bo jak wszyscy u nas wiedzą "od tego jest ścierka, żeby była brudna" ;-)

POSUL na AWoMie

2011-12-20T18:51:00.004+01:00

Gościnne występy, reklamujące POSUL na zaprzyjaźnionej Akademii Wiedzy o Mieście dra Marka Ostrowskiego - bo uczelnie nasze nie są konkurencyjne, lecz komplementarne. :-) Liczymy na efekt synergii. Na zdjęciu słuchacze w audytorium na Wydziale Biologii UW.

"Błogosław ojczyznę miłą"

2011-12-19T20:00:00.013+01:00

Przedświąteczny koncert połączony z wykładem Akademii Wiedzy o Mieście - tym razem w ewangelicko-augsburskim (luterańskim) kościele św. Trójcy przy Placu Małachowskiego (gmach proj. 1777 Szymon Bogumił Zug, ukończenie budowy 1781).
Młody Chopin tutaj grał dla cara.
Z kopuły kościoła Józef Bem obserwował początek paskiewiczowskiego szturmu Woli we wrześniu 1831 roku (a czemu stamtąd nie mógł zejść i spóźnił się ze swoimi armatami na plac boju, to już inna sprawa).
Stąd w 1857 Karol Beyer fotografował swoją słynną panoramę miasta (zanim władze zaborcze nie zakazały mu zajmowania się fotografią za karę za masowe rozpowszechnianie zdjęć z pogrzebu pięciu poległych w czasie demonstracji w 1861 roku). Beyer wybrał ten kościół nie dlatego, że ówczene aparaty były ciężkie, a miał tam blisko z domu (bo jego kamienica była na rogu Królewskiej i Krakowskiego Przedmieścia i to właśnie na jej narożniku wzorowano gloriettę hotelu Bristol; kamienica Beyera stała tam, gdzie teraz jest Kopnięty Dom proj. Bohdana Pniewskiego; tyle że kamienicę zbudowano ponad 10 lat po zrobieniu panoramy). Nie dlatego też, że jako kalwin miał dobre układy w bratniej parafii luterańskiej, tylko dlatego że kopuła kościoła luterańskiego była przez lata jednym z nawyższych punktów miasta, a galeria na latarni pełniła dla stosunkowo rzadkich podówczas turystów podobną rolę, jak dziś taras widokowy pekinu (PKiN) - oczywiście toutes proportions gardées.
Gdy Lindley przed budową wodociągów i kanalizacji musiał stworzyć bardzo dokładne plany miasta, za zerowy, główny punkt swojej lokalnej osnowy geodezyjnej (warszawskiej sieci triangulacyjej) obrał właśnie krzyż na kopule kościoła.
Paradoksalnie był to pierwszy kościół warszawski, zbombardowany we wrześniu 1939 roku przez Luftwaffe.
Po wojnie komunistyczne władze go skonfiskowały ruiny, a odbudowywały jako salę koncertową, choć były pomysły zrobienia tu muzeum Lenina lub mauzoleum Bieruta. Kościół zwrócono jakiś czas po odwilży 1956 roku.
Ponadto jest to podobno jedyny protestancki kościół na świecie, gdzie miało kazania aż dwu papieży (Jan Paweł II i Benedykt XVI). No ale żyjemy w kraju, gdzie tolerancję zadekretowano już w 1573 roku aktem Konfederacji Warszawskiej (nomen omen), a przecież 3 lata wcześniej polscy ewangelicy podpisali Ugodę Sandomierską, najstarszy akt ekumeniczny w Europie.

Natomiast tematem wykładu były dzieje warszawskich firm, należących do ewangelików, a opowiadał o tym Tadeusz Świątek.

Potem był krótki koncert w wykonaniu wykładowcy klasy organów warszawskiej Akademii Muzyczynej Fryderyka Chopina, dra Jerzego Dziubińskiego. Na bis zagrał najbardziej polską kolędę "Bóg się rodzi", z której cytat stał się tytułem niniejszego wpisu.

W Warszawie nie ma Życia!!! NIEWIARYGODNE!!!

2011-12-17T22:29:00.037+01:00

Warszawskie pożegnania - odcinek naprawdę ostatni...
Zrobiłem dziś wredny dowcip. Z rozpaczy tak zrobiłem. Na swoje usprawiedliwenie mam tylko to, że jeden facet z Krakowa zrobił warszawiakom dowcip jeszcze głupszy.
A dowcip wyglądał tak: dzwonię dziś do zasłużonego przewodnika warszawskiego i praskiego, Mieczysława J. i pytam: "Mieciu, wiesz, kiedy się ukazał pierwszy numer "Życia Warszawy"?
Miecio oczywiście doskonale wiedział (jak każdy z nas, interesujących się naszym ukochanym miastem) i natychmiast z pamięci podał datę dzienną, czyli 15 X 1944.
(Redakcja mieściła się przy Targowej 74 w gmachu DOKP, choć jak twierdził Jerzy Kasprzycki, wcześniej chyba była krótko przy Łochowskiej 37).

Na takie dictum zadaję Mieciowi to bardzo wredne drugie pytanie:
- A WIESZ, KIEDY UKAZAŁ SIĘ OSTATNI NUMER ŻYCIA WARSZAWY?
- ???... [Miecio wiedział]
- DZISIAJ, K*%#A, DZISIAJ!

Taki sam wredny dowcip chwilę później zrobiłem innemu zasłużonemu prażaninowi, Jackowi N.

Otóż decyzją właściciela, krakowskiego (sic!) biznesmena Grzegorza Hajdarowicza ostatni numer Życia Warszawy jako oddzielnej gazety ukazał się dzisiaj.

Będzie się co prawda dalej ukazywać w Internecie oraz tak jak ostatnio, jako dodatek do Rzeczpospolitej, ale tam pewnie tylko pod tytułem Warszawa. Będzie to wielki cios dla popularności tej najlepszej z gazet, mających dział warszawski. Zniknie z kiosków tytuł, towarzyszący miastu od ponad 67 lat.

Za komuny to była formalnie niepartyjna gazeta, jedyna w mieście, która miała prawo do drukowania ogłoszeń drobnych (gazety socjalistycznego koncernu RSW tego prawa nie miały). Mówiono, że z uważnej lektury ogłoszeń można się dowiedzieć więcej o życiu w mieście i kraju, niż z cenzurowanych artykułów redakcyjnych.

Wychowałem się na tej gazecie. Już mając lat mniej niż 10, zaczynałem lekturę jej wydania z winietą na sobotnim, ciemnożótym tle od ostatniej strony, gdzie były wspaniałe "Byki i byczki" Andrzeja Ibisa Wróblewskiego, "Uwagi i rady Sobiesława Zasady" (autor był wtedy "jedynie" kierowcą rajdowym), a potem także "Dzień targowy" Marka Przybylika. Jednak początkiem mojej lektury były nieodmiennie "Warszawskie pożegnania" Jerzego Kasprzyckiego (z ilustracjami Mariana Stępnia), które nauczyły mnie kochać niezafałszowaną przez komunę Warszawę w takim stopniu, jak nauczyła mnie tej niełatwej miłości do zburzonego i w zakłamany sposób odbudowanego miasta Orkiestra z Chmielnej. Jej dawniejsze piosenki chłonąłem, odkąd tylko pamiętam (a na pewno od jakiegoś 4-5 roku życia, gdy ku rozpaczy domowników nauczyłem się posługiwać gramofonem i katowałem nimi nawet moją nianię).

Warszawskie felietony Jerzego Kasprzyckiego nauczyły mnie, że piękne są kamienice secesyjne, neogotyckie, czy neorenesanowe, neobarokowe szkoły, eklektyczne pałace, a także zbudowane z czerwonej cegły fabryki i koszary - wbrew temu, co pisali wtedy wykształceni po uniwersytetach historycy sztuki, potępiający en masse wszystko, co było burgeois, słowem wszystko, co zbudowano między neoklasycyzmem a modernizmem. Felietony te uświadomiły mi, że funkcjonalizm i awangarda architektoniczna nie są wynalazkiem tzw. najbardziej postępowego z ustrojów i że już na długo przed drugą wojną światową powstawała wspaniała architektura bez decorum. Z nich dowiadywałem się, że poza Starym Miastem i Traktem Królewskim, poza tym co zadekretował wszechwładny BOS, jest w Warszawie wspaniała architekutra mieszczańska, przemysłowa, sportowa, ale także że warto zwracać uwagę na stare, na pozór nieciekawe przedmiejskie rudery z cegły, a często i z drewna, traktowane jako niepotrzebny balast przeszłości przez władze miasta (socjalistycznego ale i dzisiejszego) oraz niestety przez niektórych mieszkańców, głównie przez ślepych na wszytko modernizatorów i przedstawicieli tzw. jasnogrodu. Od Kasprzyckiego dowiadywałem o ciekawych miejscach w dalszych dzielnicach, takich jak Bródno, Służew, Okęcie, Targówek czy Szmulowizna. Czytając między wierszami, stamtąd właśnie dowiadywałem się o tej historii miasta, którą komuna skazała na zapomnienie.

Dumny byłem z dziennikarskiego epizodu w moim życiu, gdy w pewnej innej gazecie (już niestety nieistniejącej, ale mającej arcywarszawską nazwę Nowy Świat, do której przeszło na pewien czas wielu dziennikarzy Życia) na jednej stronie działu warszawskiego, obok artykułów Jerzego Kasprzyckiego i Ibisa ukazywały się moje notki, podpisane zwykle tylko trzema literkami pseudonimu.

Życie Warszawy było przez te wszystkie lata najlepszą gazetą informującą o mieście. Konkurencja bywała popularniejsza, ale nigdy nie była lepsza merytorycznie.

Z zamnięciem tej gazety zginął bardzo ważny element tożsamości Warszawy.

Co nam teraz z dzienników zostanie Warszawie? Mizernego ciągle poziomu portal internetowy TVN Warszawa oraz zideologizowana (prawie tak bardzo jak kiedyś Trybuna Ludu), tzw. Gazeta Stołeczna zwana słusznie Wybiórczą, bo na ogół wałkuje ona piórami wytrawnych politruków tematy intersujące głównie samą redakcję et consortes, a tematy dla miasta ważne często pomija, naświetla ze strony uważanej przez siebie za jedynie słuszną lub każe nimi się zajmować niedouczonym i źle opłacanym stażystom.
Nie wspomnę tu w ogóle o poziomie warszawskch części portali Nasze Miasto i Moje Miasto...
Nie ma ŻYCIA w Warszawie.... Niestety.

P.S. Ten sam facet - wymieniony tu już wcześniej - który zamknął Życie, parę lat wcześniej na psy sprowadził, a właściwie zniszczył Przekrój, na którym także się wychowałem.

Porcelana ćmielowska na rocznicę 15 grudnia.

2011-12-15T21:59:00.006+01:00

Wyprodukowany w Ćmielowie fragment porcelanowego izolatora dla pierwszej, zelektryfikowanej w 1936 roku linii kolejowej w Polsce, łączącej Warszawę z Otwockiem z jednej strony i z Pruszkowem z drugiej. W użyciu był aż przez 60 lat i sporo wtedy kosztował (np. wszystkie fabryki porcelany z Rosenthalem włącznie większość przychodów miały z produkcji izolatorów, a nie stołowizny). Prezentowany jest na otwartej właśnie wystawie w Muzeum Politechniki Warszawskiej przy ul. Nowowiejskiej 24 i pochodzi z prywatnych zbiorów Janusza Sujeckiego. Wystawa poświęcona jest 75 rocznicy rozpoczęcia elektryfikacji kolei w Polsce.

Pierwszy elektryczny pociąg z dworca Warszawa Główna do Otwocka odjechał 15 XII 1936 roku o godzinie 11:05.
Dokładniej rzecz biorąc był to pasażerski elektryczny zestaw trakcyjny (EZT) typu E-91wyprodukowany przez warszawską firmę LRL

(czyli Lilpop, Rau i Loewenstein - największą mechaniczną fabrykę kraju, istniejącą do 1944 roku) przy współpracy z zakładami Cegielskiego w Poznaniu i Zieleniewskiego w Sanoku i Krakowie. Po wojnie ocalałe jednostki nazywano EW-51.
Nieco późniejsze zdjęcie takiego pociągu wjeżdżającego na Most Średnicowy jest tutaj.

Ówczesne plany przewidywały elektryfikację całego Węzła Kolejowego Warszawskiego (taka była obowiązująca wtedy nazwa), czyli linii na terenie miasta i poza nim aż do najbliższej parowozowni, czyli np. do Nasielska, do Radomia itd. W następnej fazie planowano elektryfikację linii do Katowic i Zakopanego. Nie wiem czemu nie słyszałem jednak o planach elektryfikacji linii do Gdyni, ale może coś przeoczyłem.

15 grudnia jest więc rocznicą rozpoczęcia elektryfikacji kolei w Polsce i dobrze by było, aby ta data tylko z tym się nam kojarzyła ;-)

Wystawa będzie czynna do końca lutego 2012, czyli o dzień dłużej, niż niektórzy myślą, bo luty w 2012 roku będzie miał 29 dni. ;-)

Tym otruto Litwinienkę... ;-)

2011-12-15T19:32:00.003+01:00

Polon, pierwiastek odkryty przez Marię Curie, a ostatnio słynny z tego, że został użyty w Londynie przez kagiebistów do otrucia agenta L, który przeszedł z ich służby na stronę wroga, czyli na "jasną strone mocy" ;-).

Na zdjęciu instalacja artystyczna, wyobrażająca atom Polonu (te cylindry stojące obok to mają być elektrony, liczba podobno się zgadza, a to duże pośrodku to jądro atomowe).

Stoi toto przy Pałacu Staszica.

Obecny kult Marii Kurii jest mocno popierany przez władze jako neutralny, tj. nie kojarzący się z nielubianymi przez rządzącą partię sprawami takimi jak suwerenność, patriotyzm etc.

Pomnik Poległych i Pomordowanych na Wschodzie

2011-12-14T19:45:00.006+01:00

Pomnik Poległych i Pomordowanych na Wschodzie z 1995 (przy ul. Muranowskiej), autorstwa Maksymiliana Biskupskiego. Pomnik jest bardzo dobry, mimo że jego symbolizm jest - paradoksalnie czy żartobliwie - dość realistyczny. ;-)
Na szerokotorowej platformie kolejowej jadą nagrobne krzyże czteroramienne czyli łacińskie (symbolizujące katolików i protestantów), krzyże dziewięcioramienne (prawosławnych i grekokatolikow) oraz żydowskie macewy, a także nagrobki muzułmańskie.
To jeden z najczęściej fotografowanych pomników Warszawy - szczególnie gdy zapadnie zmierzch, a pomnik jest podświetlony.

Niestety z pomnikiem są związane dwie przykre rzeczy:

1. podświetony jest od dołu głównie niebieskimi światłami, przez co wygląda jak - pardonnez le mot - tuningowana i podświetlona od podwozia na niebiesko bryka dresiarzy z głębokiej prowincji.

2. Często piszący o nim nazwie jego nazwie popełniają błąd gramtyczny. Bowiem nawet na oficjalnej stronie Urzędu Miasta widzimy napis, będący rusycyzmem: "Pomnik Poległym i Pomordowanym na Wschodzie." To kalka rosyjskiej składni, zwalczanej u nas przez polonistów i zwykłych patriotów za cara, w wolnej Rzeczpospolitej, za peerelu i poźniej, a mimo to do tej pory się panoszącej, a nawet niestety dopuszczanej przez niektóre co permisywniejsze słowniki.

Światła wielkiego miasta

2011-12-13T18:43:00.006+01:00

Noc i światła oraz śnieg - wielcy dekoratorzy i wielcy kłamcy.
Nawet z najbrzydszego miejsca potrafią wyczarować coś zachwycającego.

Wieżowce - gdy są nocą oświetlone - nie rażą swoją banalną architekturą, tak jak czynią to w dzień (a prawdę mówiąc bardzo niewiele z nich reprezentuje jakiś poziom estetyczny). W nocnym oświetleniu nie rażą tak bardzo ani płachty reklamowe na budynkach, ani nawet Stadion Narodowy - summa sumarum przecież jednak okropny (bo jest w zupełnie niearchtektonicznej kolorystyce, poza tym swą wysokością wynosi się i pyszni nad Pragą; pomijam tu sportowy cel istnienia tego obiektu oraz wątpliwości natury ekonomicznej co to sensowności budowy takich obiektów w ogóle.)

Widok z Mostu Gdańskiego:
(Niezbyt ostry, bo ciągle jeżdżące tramwaje powodują drgania.)

Widok z hotelu z Marriott
(Z klubu Panorama na 40 piętrze, miejsca osławionego aferą b. ministra Kaczmarka.)

(Przy okazji - okazuje się, że w Warszawskim Marriottcie nie dają gościom do pokojów polskich gazet, tylko amerykański tabloid USA Today; rozumiem że ten prawie szmatławiec znajdowałem zawsze na wycieraczce, wychodząc rano z pokojów wszystkich chyba hoteli, w których mieszkałem w USA.
Jednak jakoś w Marriottach w innych krajach europejskich się z czymś takim nie zetknąłem, żeby nie dawali gościom prasy lokalnej...)

Powstanie Warszawskie na Pradze

2011-12-12T19:45:00.009+01:00

Wykład Karola Karasiewicza z Muzeum Powstania Warszawskiego.
Powstanie na prawym brzegu objęło Bródno, Targówek i Pragę, a w mniejszym stopniu Kamionek, Grochów oraz Saską Kępę. Trwało kilka dni, choć nie udało się opanować na dłużej żadnego obszaru. Uzbrojenie było fatalne nawet w porównaniu z oddziałami powstańczymi w Warszawie lewobrzeżnej; ledwie 300 karabinów na 6000 ludzi.
Temat wzbudza wielkie, zainteresowanie, więc nie wszyscy chętni zmieścili się w sali, część osób słucha wykładu przez otwarte drzwi z sąsiedniego pomieszczenia.

Kapliczka przy Wileńskiej 31

2011-12-12T18:56:00.003+01:00

To rzadszy rodzaj - zawieszona jest w bramie. Dopiero wtedy ujawnia swą urodę, gdy świeci w ciemności.

Paddy and the Rats

2011-12-11T22:18:00.000+01:00

Węgrzy w klimatach irlandzko-szkockich. Dudy, koszulki guiness, cylindry, czapki z daszkiem a la powstanie wielkanocne. A muza - czaderski folk-rock, w linii prostej wywodzacy się oczywiście z muzyki celtyckiej.

Telewizja transmituje...

2011-12-11T21:29:00.001+01:00

Trasmisja festiwalu na żywo leci w iTVL.Pl (z wyjątkiem konkursu), ale koncerty festiwalu będą też do posłuchania i obejrzenia później, w archiwum.

Na scenie lillie, pogo na widowni

2011-12-11T21:02:00.001+01:00

Percival Schuttenbach 'ostro łoi folkowo', jak na wstępie koncertu zapowiedział Mikołaj (ten to się urządził, poza perkusistą ma w zespole same ładne i dobrze ubrane dziewczyny; sam w trakcie koncertu zmienia ciuchy-a to skóra słowiańska [mniemana], a to powstańcza panterka). To kawałek piosenki z tekstem, który Mickiewicz przerobił na 'Lilie'. Na widowni pogo, ale tym razem się jednak nie włączyłem. :-)

Mikołaj zwywiadowany

2011-12-11T20:35:00.004+01:00

Mikołaj Rybacki, wokalista pogańsko-metalowego zespołu Percival Schuttenbach, udziela wywiadu telewizji iTVL.Pl Niedługo zacznie się ich koncert, o czym świadczą kręcące się już tłumy nastolatek, które prawie wszystko mają czarne: miniówy, grube rajstopy, skórzane kurtki, glany, bluzki i co tam jeszcze, a nawet rzęsy, brwi i włosy-tylko własną skórę mają nadzwyczajnie bladą ;-)

Jeśli chodzi o dress-code uczestniczek, to był jednak jeden wyjątek, pasujący kolorystycznie raczej do uwielbianego przeze mnie White Stripes ;-)

Niektórzy do wywiadu woleli się zamaskować:

Inni maskowali się, pijąc piwo.

To pewnie talibowie w delegacji bali się, że ich immamowie rozpoznają. :-)

Komuś reszta za piwo wpadła do piwa.

Nie jest to więc napiwek ani podpiwek, tylko wpiwek.

Podpoznańska wieś

2011-12-11T19:22:00.001+01:00

Wielkopolska wieś z niemego fiłmu 'Bartek zwycięzca' z 1923 roku, na żywo muzyka autorstwa Rafała Rozmusa. Przedtem był pierwszy polski film pt. 'Pruska kultura' z 1908 r.
(Bo 'Antoś pierwszy raz w Warszawie' został w tej funkcji jakiś czas temu zdetronizowany.)

Stoisko z japońskimi akwarelami

2011-12-11T03:48:00.001+01:00

Autor ostrzyżony na samuraja

Chodź ku mnie

2011-12-11T03:44:00.000+01:00

Piosenka cygańska z Albanii. Śpiewają Mariska Natanson z Lublina ;-) i Ania Sitko z Krakowa.
--
Wysłano z telefonu komórkowego Sony Ericsson

Alila w klubie

2011-12-11T03:35:00.000+01:00

--
Wysłano z telefonu komórkowego Sony Ericsson

Makam-zespół Tatarów krymskich

2011-12-11T01:56:00.001+01:00

Liryczna pieśń o 40 rozbójnikach.
Wszyscy byli zszokowani, dowiadując się po koncercie, ze wokalistka ma.... 12 lat

Tańcząca publiczność wtargnęła na scenę

2011-12-11T00:52:00.002+01:00

Transowa, huculska kołomyjka (chyba moja najulubieńsza), grana m.in. w okolicach Żabiego.

Tańczący wtargnęli nie tylko na scenę, ale również za kulisy, przez hol i widownię zatoczyli koło i wrócili na scenę.

Fani Orkiestry św. Mikołaja okazali się godni granej im muzyki i vice versa.

Orkiestra św. Mikołaja w odchudzonym składzie

2011-12-10T23:40:00.001+01:00

Jedna z moich ulubionych piosenek o tym, jak Łemko sprzedał starą żonę na jarmarku w Jaszowie, a gdy się połapał, że mu nie ma kto łatać kierpców, tę samą żonę drożej musiał odkupić.

Folknery z Ukrainy

2011-12-10T23:20:00.001+01:00

Pierwsze miejsce w konkursie plus nagroda publiczności. Ten zespół to kabaret, dzikość serca, wygłup, niespożyta energia muzyczna. Ekipa jakby wyjęta z porąbanej, awangardowej kreskówki. Bardzo fajne!

Alila z Izraela

2011-12-10T22:10:00.002+01:00

Świetni technicznie, aczkolwiek zbyt wiele zagranych utworów bardziej pasowałyby na Jazz Jamboree.
Ten - cale szczescie - nie.

Chłopcy kontra Basia

2011-12-10T21:40:00.002+01:00

Bardzo ciekawa rzecz, na pograniczu awangardy, folku, piosenki aktorskiej oraz filmu animowanego ;-) Kiedyś mi się nie podobało, ale dziś bardzo zmieniłem zdanie.

Frument z Radomia

2011-12-10T20:54:00.003+01:00

Trio Balkan Strings z Serbii

2011-12-10T20:17:00.008+01:00

Ojciec i dwu synów. Grają wariacje nt. 'Dziadka do orzechów' Czajkowskiego do opowiadania E.T.A. Hoffmanna.
(A pierwowzory dziecięcych bohaterów tej bajki mieszkały przy Freta w Domu pod Samsonem na Warszawskim Nowym Mieście - bo urzędnik Hoffmann został najpierw karnie zesłany do Płocka przez pruskie władze cywilne za wykręcanie w pracy różnych numerów interesantom i współpracownikom. Jednak w końcu udało mu się stamtąd wydostać i pozwolono mu mieszkać i pracować w Warszawie.)

Jak widać Serbowie to naród oszczędny i by nie przeinwestować, w razie czego mogą zagrać we trzech na jednej gitarze. 300% normy, po prostu stachanowcy!

Na przykład Majewski: podniósł wydajność z jednego hektara... i przeniósł ja na drugi hektar!

Ale we Wrocławiu dziewczyny też takie rzeczy potrafią, voilà! :-)

Kalokagathos z Częstochowy

2011-12-10T20:00:00.000+01:00

Bosonogie wokalistki, ciekawe eksperymenty z białym głosem, wielogłosem i różnorodnym repertuarem. Świetne!
--
Wysłano z telefonu komórkowego Sony Ericsson

Teresa & Jarek & Jarek

2011-12-10T19:28:00.000+01:00

Jak Jarek Mazur, to piosenki łemkowskie na syntezatorze szelkowym. Jaj (fu)Jarek to flety i sopiłki.

--
Wysłano z telefonu komórkowego Sony Ericsson

"Chłopcy kontra Basia" i psiapsióły

2011-12-10T19:06:00.000+01:00

W kawiarni w oczekiwaniu na koncert.

--
Wysłano z telefonu komórkowego Sony Ericsson

Dziś na kiermaszu znacznie tłumniej

2011-12-10T18:54:00.001+01:00

Hol Chatki Żaka pełen wystawiających swe towary kupców i kupujących.

Bocianie łapy

2011-12-10T18:41:00.004+01:00

Drożdżowe ciasto, które wkładało się wiosną do bocianich gniazd, by zapewnić powrót tych ptaków.

Choć zdarzało się na tym festiwalu widywać i inne łapki w bocianim kolorze... :-)

Kapela Rawianie

2011-12-10T18:17:00.001+01:00

Scena pod schodami.

Kapela z półdupkiem

2011-12-10T17:46:00.000+01:00

Kapela Foktów z Radomia.
A półdupek to bęben obręczowy z brzękadełkami, który widać po prawej i w zbliżeniu. :-)

Catself i Orkiestra św. Mikołaja

2011-12-10T00:45:00.003+01:00

Ten akurat kawałek nieco w stylu Tiger Lillies.
Siedzimy w pierwszym rzędzie na podłodze ze słynną wokalistką Mariską N. (nie musiała dzięki Bogu brać w tym koncercie udziału) i się pastwimy.
Np. z pierwszej, solowej części koncertu na plus zaliczyliśmy włosy, buty i rękawiczki. No bo ile można się na scenie zachowywać jak mała dziewczynka...

Szwedzko-norweski Sver

2011-12-09T23:35:00.001+01:00

Sympatyczni goście. Rozdawali płyty za darmo, a nawet zaprosili publiczność do tańczenia na scenie.

Tylu klientów, ilu sprzedających

2011-12-09T23:16:00.003+01:00

Tegroczny kiermasz na Mikołajkach Folkowych: tylko 18 stoisk, w tym aż 11 z biżuterią i 2 z jedzeniem, ale wyłącznie wegetariańskim, a w kawiarni teraz nawet batonika do herbaty nie da się kupić, bo "nie prowadzą". Puchy. Między kramami prawie nikogo.

Nawet ci z bywalców, którzy od lat co roku mijali się tu bez ukłonu, wymieniając wzajemnie niechętne spojrzenia, teraz witają się kordialnie - jak samotni wędrowcy, którzy pobłądziwszy na pustkowiach, niespodziewanie się spotykają.

Smalec wegański (ROTFL!)

2011-12-09T22:55:00.008+01:00

We wczesnej epoce edwardiańskiej peerelowski premier Piotr Jaroszewicz kazał ludzi mamić osobiście przezeń wymyśloną, a wewnętrznie sprzeczną nazwą 'masło roślinne', którą stosowano do pewnego rodzaju margaryny, a był to kilkunastoletni okres deficytu masła. Rzekome masło reklamowano wtedy nawet w telewizji, za osławionego prezesa Szczepańskiego.
Teraz ludzie mamią się sami.

[Nota bene rzecz sama w sobie jest bardzo smaczna - choć z dużej części składa się margaryny, a robiona została przez przez tzw. kooperatywę czyli sympatycznych ludzi, który założyli sobie kołchoz ;-) i sprzedawali na stoisku kilka innych smacznych dań]

Stefan Nowaczek (with the little help of his friends)

2011-12-09T22:38:00.002+01:00

W kawiarni w przerwie między koncertami.

"Aleś się zhaftowała!"

2011-12-09T22:27:00.002+01:00

Tak ktoś gromko zawołał na cały hol Chaki Żaka.

Słysząc takie dictum, ludzie odwrócili się do tej, do której okrzyk był skierowany.

Istotnie, jej koszula teraz pokryta jest pięknym haftem jej autorstwa. ;-)

Dostałem pozwolenie rąbek jej haftowanej koszuli... sfotografować :-)

Silvayovci z Słowacji

2011-12-09T21:42:00.001+01:00

Grają od czardaszy przez Enescu do Michela Jacksona, nie ekstatycznie, tylko wysoce technicznie i z pewnym wyrachowaniem. Niestety, poza tym bardzo, zbyt bardzo eklektycznie. Ale w tym kawałku warto popatrzeć na smyczek i posłuchać akordów.

Mechanika pojazdów zaprzęgowych ;-)

2011-12-08T18:07:00.002+01:00

Kiedyś miałem okno na reklamę z wielkim napisam: "Auto-System Kobyłka" :-)
Rano jadąc z przychodni złapałem gumę i musiałem gdzieś szybko napompować koło, aby dojechać do wulkanizatora, zanim powietrze całkiem ucieknie. Oczywiście przyjechałem do warsztatu na terenie PGRu Bródno przy św. Wincentego.
P.S. Co prawda to zdjęcie od strony ul. Gilarskiej zrobiłem w listopadzie 2008 roku, ale konie w tym miejscu to codzienny widok - na terenie PGRu oprócz PGRowskich sklepów ogrodniczych i spożywczego, centrum edukacyjnego oraz warsztatu samochodowego jest ośrodek hipoterapii oraz oddział konnej policji, więc w okolicy pachnie końmi i często widuje się konnych policjantów. A policjantki jeszcze częściej, bo chyba ten oddział jest bardziej damski niż męski. Widuje się tu często także konie jadące pod kogutem (sic!), na sygnale. Oczywiście w przyczepce dla koni :-)
A sam auto-serwis bardzo przyjazny i kulturalny. Pomogli, poradzili uprzejmie, napompowali za darmo, uścisnęli dłoń i życzyli powodzenia.

Niezwykłe U, czyli zgniły kompromis jedzie na Targówek

2011-12-07T18:06:00.006+01:00

W polszczyźnie ogólnej albo piszemy coś przez o kreskowane albo przez u zwykłe. Ale dzięki tablicom świetlnym zainstlaowanym przez MZA w autobusach można zobaczyć czasem (pewnie wzorem króla Jagiełły co to "Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek") zgniły kompromis albo dwa w jednym, czyli u kreskowane! ;-)
(Autobus linii 517, sfotografowany na rogu Targowej i Mackiewicza, choć tę drugą ulicę nawet rodowici prażanie rzadko kojarzą, a przecież krzyżuje się ona z odwieczną main street Pragi, choć na tym odcinku jeszcze kilkadziesiąt lat temu nazywała się Wołową)
ROTFL!

Wiśniowy sad, czyli Łopachin na Białołęce

2011-12-06T18:27:00.000+01:00

Czy patronujący temu nowemu osiedlu na warszawskiej Białołęce Wschodniej, wymienieni w lewym górnym rogu reklamy panowie Jankowski i Pulchny tylko nie doczytali dramatu Czechowa, skoro dali nazwę tak dla przedsięwzięcia kompromitującą, czy też może są dumnymi z wycięcia i parcelacji sadu następcami kupca Jermołaja Alesakandrowicza Łopachina, bezwiednie negatywnego bohatera Wiśnowego Sadu?
(Z gorszych wpadek nazewniczych to widziałem już zdjęcie szyldu rosyjskiej restauracji "Последний ужин", czyli "Ostatnia Wieczerza".)
Przecież wszystko prawie na tym świecie można nazwać Wiśniowym Sadem (np. kawiarnię przy Grodzkiej 33 w Krakowie, tu ślę pozdrowienia dla pani Galiny G. z NowoS.), ale nie osiedle! Nawet jeśli przedtem na jego terenie żadnego sadu nie było.

Nieco tylko tych dwu biznesmenów rozgrzesza sąsiedztwo ulicy o nazwie Wiśniowy Sad ;-) - no chyba że oni spowodowali takie jej nazwanie.

A może to tylko mnie się wszystko tak bardzo z Czechowem kojarzy? :-)

Sad w tle, ale jabłoniowy - to przy ul. Białołęckiej, na odcinku między skrzyżowaniem z ul. Wielkiego Dębu a ul. Danusi.

Architekci Stanisława Augusta

2011-12-05T20:10:00.002+01:00

Efraim Schröger, Jan Christian Kamsetzer, Szymon Bogumił Zug. Ze swadą opowiada o nich Krzysztof Falkowski, nasz wielokrotny wykładowca, doświadczony przewodnik i społeczny opiekun zabytków.

Barbary na Bielanach

2011-12-04T17:57:00.013+01:00

Kto wie, gdzie na Bielanach prawdziwe gazowe

"latarnie blado świecą

smętnie gwiżdże nocny stróż",

ten zgadnie, w jakiej okolicy rzecz się dzieje.

W małym dworku, a raczej miłej willi, stół zastawiony smakołykami, by uczcić pewną panią Barbarę, chwytającą za serce (i to zawodowo!), zaś prywatnie, z życzliwości i czystego amatorstwa, ale na superprofesjonalnym poziomie leczącą dusze i złe humory swoim uśmiechem.

I ktoś tu "umiał stół ugrupować na kształt obrazu"!

Wiem, wiem, to niezupełnie autentyk, tylko dość dowolna przeróbka cytatu z pewnego nauczyciela zakutych, żmudzkich łbów ;-) I to z utworu, gdzie Warszawę potraktowano z taką ironią, że określenie salon warszawski zbłądziło pod strzechy. O, znów wyszedł cytat z tegoż nauczyciela... ;-)

Na szczególną uwagę zasługiwały solenizantki i jej rodziny wyrobu przepyszne faszerowane jajka oraz niebiańskiego smaku śledzik w oleju pod wódeczkę luksusową (notabene której receptura opracowana została w praskim Monopolu pod koniec lat dwudziestych). Zachwytom gości nie było końca.

Kot, pyszniąc się ;-) na stole, usiłował zostać drugim daniem. :-)

Mimo smakowitego wyglądu, nie został zjedzony tylko dlatego, że był tak ogromny jak tygrys.

To byłoby nie do przejedzenia nawet dla tak licznego towarzystwa. ;-)

Z hobby kuzyna prof. Tarantogi: w tej willi rozbawił mnie napis nad rezerwuarem, to fragment autentycznego plakatu ZMSowskiego.

Kto jeszcze pamięta dziś przyśpiewkę na melodię kujawiaka:

"Wpadła mi do sedesu

odznaka ZeteMeSu?" ;-)

Back to the future

2011-12-04T11:49:00.008+01:00

Jest ranek 1 stycznia 2012 roku ;-)
Spowita kablami - jak Grupa Laookona wężami - ekipa radiowej Dwójki nagrywa audycję noworoczną.
Nie było łatwo, trzeba było robić dwa duble.
Wykonawstwo padło na nas, bo podobno w Łodzi gorzej śpiewają, tak rzekł rev. M.J.
Jak to? Jeszcze gorzej? Czy to w ogóle możliwe? ;-)
Tylko ciekawe, kto w Nowy Rok o 8 rano będzie tego w radio słuchał i czy będzie w stanie zwrócić uwagę na jakość śpiewu? Zresztą:
Śmiejmy się, kto wie czy ten świat potrwa jeszcze trzy tygodnie? [Beaumarchais]
A do Nowego Roku tygodnie zostały aż tygodnie cztery!

Mural na Instytucie Radowym

2011-12-03T18:07:00.001+01:00

Kolejne dzieło ku czci Marii Kurii ;-)

Umieszczam ten mural na nocnym zdjęciu, bo go może niedługo nie być.

To rok Marii Curie-Skłodowskiej (to kolejność nazwisk co prawda nieprawidłowa, ale przez nią samą używana). Laureatce poświęcono sporo instalacji artystycznych, które niedługo będą usuwane.

Niestety z przedwczorajszym nazwaniem jej imieniem Mostu Północnego przegięto - kolejne działanie tej władzy wbrew opinii obywateli. Ciekawe, że na taki ruch zdecydowała się partia składaąca się z ludzi gotowych własne matki posprzedawać, byle byle tylko partyjne sondaże szły w górę. Ale cóż, jest po wyborach, więc czegóż innego mogliśmy się spodziewać.

Железнодорожный Дворец w Sankt Petersburgu ;-)

2011-12-02T19:42:00.002+01:00

Sfotografowany ciemnym, listopadowym popołudniem jeden ze słynnych pałaców Sankt Petersburga, zwany Kolejowym.
Stoi nad Fontanką, czyli dopływem Newy, w pobliżu słynnego Mostu Egipskiego. Zaprojektowany przez wziętego petersburskiego architekta, twórcę słynnego moskiewskiego Треугольника i wielu innych budynków w obu stolicach Imperium Rosyjskiego, znanego historyka architektury starożytnej i prekursora modernizmu, zwykle ubieranego w klasycyzujące szaty, czyli przez Мариана Станиславовича Лялевича. ;-)
Na zdjęciu mniej znany widok na wschodnią, tylną elewację.

Tort dla wszystkich

2011-12-01T22:48:00.008+01:00

Także dla kibiców RetroRingu. Mniam, trzy razy dokładałem.
Poznałem też jego autorkę (na dolnym zdjęciu po lewej), która nota bene startowała w tym RetroRingu, ale do finału na razie niestety nie dotarła; może następnym razem jej się uda, czego serdecznie życzę.

Kto chciałby taki lub podobny tort zamówić, niech pisze OlgaBrzozowa@GMail.com lub dzwoni 609 190 288.

Zwycięzca varsavianistycznego RetroRingu Mariusz Prządak (z lewej)

2011-12-01T22:42:00.005+01:00

Obok, z prawej Mikołaj Węgier - laureat drugiego miejsca.

Zwycięzca to skądinąd uczestnik oprowadzancych przeze mnie, tegorocznych wycieczek po Pradze. :-)

Udzielając konkursowych odpowiedzi, czasami nawet domyślał się, jaka będzie dalsza część pytania, co wzbudziło zachwyt u jury i publiczności.

A walka była bardzo wyrównana. Gratulacje dla obu uczestników ścisłego finału i wszystkich, którzy wzięli udział, a dla jury za pytania.

W przerwie G. T. Warszawiaki

2011-12-01T21:29:00.002+01:00

W przerwie RetroRingu wystąpiła Grupa Teatralna Warszawiaki.

Księżyc Frajer czyli Chłopcy z Mokrej - pastisz folkloru miejskiego, a konkretnie piosenki z Targówka, napisany przez Agnieszkę Osiecką z Saskiej Kępy.

Cheerladerki przed finałami varsavianistycznego RetroRingu.

2011-12-01T19:54:00.019+01:00

"Dziękuję ci, kapitanie" ;-)

W Retrospekcji przy Bednarskiej zaraz zaczną się finałowe pojedynki varsavianistycznego RetroRingu, czyli Mistrzostw Wszechświata w Znajomości Prawdziwej Warszawy ;-)
Rękawice bokserskie już czekają, Jarosław Zieliński ze Stolicy, Piotr Otrębski z praskiego :-) Radia Warszawa ;-) i zarazem gospodarz lokalu oraz Ryszard Mączewski i Krzysztof Jaszczyński z portalu Warszawa1939.Pl, czyli sędziowie już pod muchą... ;-) O, przepraszam za pardą, pod muchami! (bo na filmie widać te muchy).
Na ringu na razie przystawki przed daniem głównym, czyli występy cheerladerek ;-) Gdyby nie piwo, to atmosfera byłaby jak przed walkami bokserskimi w Chicago czasów prohibicji.
Ale na koniec okazało się, że było więcej MUCH!

Na zdjęciu dwu z jurorów (Ryszard Mączewski z lewej i Krzysztof Jaszczyński z prawej) z muchami oraz przewodniczka Martyna Mucha - jej strona jest tutaj.

Łódź Kaliska i stout

2011-11-30T19:12:00.002+01:00

Słynny lokal kontrowersyjnej grupy artystycznej przy ul. Piotrkowskiej 102.

Daaaaawno tu nie byłem.

Witryna sklepu Calzedonia? Skądże, to też Łódź Kaliska, wystój nad barem.

Nóżki pończoszniczo-ekspozycyjne i nóżki od kieliszków, liczniejsze niż tutaj.

W ogóle wystrój w klubie oczywiście również kontrowersyjny, w dużej części są to różnych formatów fotki z akcji otwarzania (karykaturowania?) na żywo tematów z klasycznych dzieł malarstwa, oczywiście z "Bitwą pod Grunwaldem" włącznie. Słowem to, co kiedyś nazywano "żywymi obrazami". Większość dzieł to golizna oczywiście (bo czegóż by się po Ł.K. spodziewać?), voilà:

Ale ostatnio przeczytałem coś takiego:

An Irishman is the only man in the world who will step over the bodies of a dozen naked women to get to a bottle of stout.

I am the Irishman! ;-)

Murphy's Stout z Cork.

No i oczywiscie hobby kuzyna prof. Tarantogi (vide "Wizja lokalna" Lema), czyli rejsowe "Co pan robił w damskiej toalecie?"

Od samego ich powstania (czyli chyba od 20 lat) słynne na kraj cały damskie toalety z kabinami z weneckich luster.

Na zdjęciu - z konieczności zrobionym niestety z lampą błyskową - tego nie widać, ale z wnętrza kabiny widzi się przez jej ściany całe wnętrze klubu.

Z klubu oczywiście nie widać, co się dzieje w kabinie, ale według użytkowniczek korzystanie z tych toalet jest baaaardzo stresogenne, bo korzystająca ma wrażenie, że wszyscy w klubie ją widzą... :-)

Łódź, stacja Widzew

2011-11-30T11:38:00.001+01:00

Aż tutaj sięgają macki sieci sprzedaży Warszawskiej Karty Miejskiej.
Karty, bo biletów kartonikowych automat nie sprzedaje.

Radioaktywny blok

2011-11-30T08:43:00.000+01:00

Kolejna instalacja artystyczna ku czci Marii Kurii ;-)

Tym razem przy bramie UW i przedstawia atom radu, trzymany w dwu palcach. Małe, zwinne paluszki, mające chwyt mierzony w ångströmach.

Że też zieloni nie protestują przeciw promowaniu tak wrednej z natury promieniotwórczości... ;-)

A mi się przypomina słynny jednominutowy, czaderski kawałek Brygady Kryzys z winylowej płyty z 1981 roku. Okładkę widać na zlinkowanym filmiku.

A na drugim końcu Krakowskiego Przedmieścia jest sobie inna instalacja w związku z tą samą panią, to jest ze znaną didżejką M.C. Skłodowską. Instalacja ma podobno symbolizować siedzenia czytelnicze, bo w czasach gdy Marysia tu pracowała (i potem też) była tu biblioteka.

Pod ul. Zielną - w podziemiach Starej PASTy

2011-11-29T17:40:00.002+01:00

W budynku starej PASTy pod nrem 37, pod ulicą Zielną, w restauracyjnej sali dla VIPów można obejrzeć w przekroju fragmenty podziemnych rur, którymi prowadzono od 1902 roku wiązki przewodów telefonicznych produkcji Ericssona, a układanych przez ówczesnego nowego operatora w Warszawie, firmę Cedergren (od 1922 roku, po wejściu w spółkę z rządem polskim, działała ona pod wszystkim doskonale znaną nazwą PAST i zwana była po prostu PASTą).
By się do tego miejsca dostać, nie wolno się zrażać płotami ogradzającymi plac budowy. Płoty trzeba obejść z lewej lub prawej, potem zejść schodami w dół; później, za drzwiami schodzi jeszcze niżej, do piwnicznej części lokalu, gdzie mieści się sklep (restauracja jest wyżej, na parterze), tam skręcamy w prawo, jeszcze parę schodków w dół i trzeba skręcić w prawo, za kotarę.

Czasowo podziemna sala VIPów jest teoretycznie niedostępna ze względów bezpieczeństwa - znajduje się ona pod ulicą Zielną, na której trwają prace ziemne. Ale po godzinach, gdy prace ustają, daje się tam zajrzeć, a przy okazji można na dole zrobić zakupy w sklepie delikatesami, słodkościami i winami, zaś na górze zjeść coś w restauracji albo bistro.
Strona restauracji, która nazywa się Na Zielnej, jest tutaj.

Obecny personel nie bardzo zdawał sobie sprawę, co to jest, choć poprzedni właściciele lokalu włożyli sporo wysiłku i pieniędzy w wyeksponowanie tego zabytku techniki,a inicjatorką uwidocznienia rur była koleż. Kasia P, za co jej serdecznie dziękujemy.

Punkt Zborny na Pradze

2011-11-28T19:59:00.003+01:00

Andrzej Buczyński z Uniwersytetu Warszawskiego opowiada o miejscu ważnym w XIX w. nie tylko dla Pragi i Warszawy, ale całego Królestwa Polskiego, czyli o Punkcie Zbornym carskich wojsk wewnętrznych, jego różnych lokalizacjach, funkcjach oraz związanych z nim mitach. Temat ściągnął sporo nowych słuchaczy i tylko nowa konfiguracja sali pozwoliła pomieścić wszystkich - no prawie wszystkich... ;-)

Obiad na raty

2011-11-28T18:36:00.000+01:00

Czernina z kluskami ziemniaczanymi i wątróbką.

Restauracja "Nowa" w Skępem, przy obwodnicy.

Naleśniki z twarogiem i kanadyjskim syropem klonowym.

(domowe produkcji mojej maman).

Każde miasto ma swoją Pragę (śladami Wałęsy)

2011-11-28T09:45:00.002+01:00

...a każda Praga ma swego Renesa. To dzielnica Lipna (miasteczka, gdzie Wałęsa chodził do zawodówki); dzielnica przez miejscowych i przyjezdnych jest powszechnie zwana Wszarzewem.

Oto jak w tej dzielnicy postawieniem jednej rzeźby udało się jednocześnie obrazić pamięć najwięszego Polaka i gusty mieszkańców, sugerując tym paskudztwem, że mieszkańcy zaakceptują oni taki kicz i chłam.

Spójrzmy na otoczenie pomnika:

W pobliżu zaś jest taki dom. Ciekawe, co na to sąsiedzi, muszą na to patrzeć i tłumaczyć z tego swoim gościom. Ja na ich miejscu bym wytoczył właścicielowi tego gargamela proces o szpecenie otoczenia i spadek wartości posiadłości, gdyby mi coś takiego koło domu zbudowano.

A poniżej gargamel z innej miejscowości, tj. ze Szpetala Górnego koło Włocławka